Over en uit

Geen nieuws meer. Els' samenvatting van de terugreis geeft een goed beeld. Prettige boot, luxe zo'n buitenhut. Vrijwel vlakke zee ondanks de stevige noordwester; alleen op het laatst, onder de Deense eilanden wat zeegang.

De andere twee Baltische-staten-reizigers hadden een hotelletje geboekt, want de verwachte aankomsttijd in Travemünde was 21.00 uur. Wij wilden proberen om direct de terugreis te doen en dan tussen twee en drie uur thuis aan te komen en lekker in je eigen bed te kruipen. Een tegenslagje was dat om 21.39 de ontscheping pas begon, een meevallertje dat niemand ons meer staande hield toen we aan wal waren: de paspoorten en goederen hoefden niet gecontroleerd! Dat zijn we niet meer gewend. Geen files, wel drukte door Hamburg. Daarna oppassen voor de BMW's e.d. die met 180 km of meer opeens vlakbij zijn. Ze zijn in feite goed te spotten. De 'exceptionele konvooien' waren ongewoner, doordat ze, rijdend met woedende zwaailichten, 100 km per uur reden en je ze maar langzaam inhaalde met je 115 of 120 km. De eerste keer voelde dat erg vreemd en daarna heb ik 'm ook maar opgezet en er 130 van gemaakt. Els had ook dan voldoende tijd om zo'n buitenmaatse windmolenwiek te bewonderen. - Onderweg getankt, wat gesnackt, en voor tweeën waren we ons land binnen. Nog even de vaderlandse grond betreden en om vijf voor drie onze rozen en de opnieuw bloeiende blauwe regen begroet. - Els vrijwel meteen naar bed; ik nam nog een glaasje wijn en volgde haar om een uur of vier. 

Het was een bijzondere reis. Je was overal te korte tijd, maar voldoende lang om rustig de tijd te kunnen nemen voor het beperkte aantal dingen dat je uitgekozen had om te zien of te doen.

Je perspectief op de wereld wordt weer iets bijgesteld.

Dit was het dan!

Wim

Laatste bericht van Els over deze reis

De bootreis was relaxed en luxueus. Die prachtige hut, met tv, telefoon, grote douche, en prima bedden. 28 uur is best lang, maar het was een goede afsluitng van deze vrij intensieve reis. Dan heb je meteen tijd je harde schijf wat te ordenen en de inhoud wat comprimeren zodat je weer wat meer ruimte in je hoofd krijgt. Er waren, vooral omdat de boot zo leeg was, overal plekken om te zitten, lezen en hangen. Het eten was meer dan voortreffelijk te noemen, en de zee kalm. Het weer was niet zodanig dat het echt lekker was om lang buiten te zitten (vrnl te veel wind en ook wel wat te koud), dat had beter gekund, maar de tijd vloog om. Er was een zwembad en een sauna, maar zelfs daar hebben we geen gebruik van gemaakt. Wel vrij veel met onze medereizigers gekletst, vooral over de reis natuurlijk, maar ook wel wat over algemene dingen en dat was erg gezellig.  Je kent elkaar niet maar zit genoeg op één lijn om het samen goed te hebben. Dus aten we steeds met elkaar en dat maakte het tafelen erg gezellig, en langdurig.

Om 9 uur raakten we aan Duitse bodem, maar het duurde tot half tien dat we wegreden. Nog even een zwaai en daar peesden we, richting huis. En dat pezen hielden we vol tot aan Velp, waar we om tegen drieën arriveerden. Geen oponthouden, weinig ( naar verhouding dan) verkeer, wel vrachtverkeer, en van die convois exceptionnels, die met veel knipperlichten wieken van zo'n grote windmolen vervoeren en zo, die Wim met grote moed en veel verve voorbij ging. Twee maal gestopt om iets te drinken en de benen te strekken, en ik voerde Wim 2 twixen en 1 kittekat voor de energievoorziening. Hulde aan de chauffeur!

Thuis troffen we een heel blije Pollux die meteen mijn schoot en later die van Wim annexeerde. De tuin ziet er prima uit en zo kunnen we aan de rest van de zomer beginnen.

Els

Helsinki - Travemünde

Tot één uur waren we in Helsinki. Opgeruimd, ontbeten, uitgecheckt. Dat laatste overigens niet dan nadat ik Finnlines vanuit het hotel gebeld had om de hut die we hadden, een binnenhut, te upgraden tot buitenhut. We zitten 28 uur op de boot en Els leek een buitenhut veel leuker. Mij ook. Het lukte. Het gemak van de creditcard.

 

We wandelden naar de Domkerk aan het Senaatsplein, een neo-klassieke kruiskerk met een grote koepel en vier kleine, hoog gelegen aan de noordkant van het plein, mooi gezicht.

 Midden op dat plein een meer dan levensgroot beeld van czaar Nicolaas de Eerste uit 1863. Aan zijn voeten een man die met een ver dragende stem opera-aria's zong, mooie act. Gezellig plein, beetje bedorven door permanent aan- en afrijden van hop-on-hop-off-bussen. - De stad, ook de binnenstad,is ruim opgezet en architectonisch aantrekkelijk. Alvar Aalto is misschien de bekendste naam van Finse architecten die de stad een afwisselende aanblik gaven. In het design-district staat het Design-Forum: deze voormalige arbeiderswijk telt nu volgens onze gids zo'n 200 galeries, trendy modezaken en designstudio's. - De ochtend was snel om. Els ruilde nog een truitje en en kocht er eentje bij, we dronken koffie en haalden de auto uit de garage onder het hotel. De betaalautomaat sprak alleen maar Fins. Parkeerkaart van gisteren in de gleuf, floepte er meteen weer uit met een onbegriijpelijke tekst; daarna creditcard in de gleuf die hem meteen weer uitspuwde. Vreemde tekst. Nog een keer beide handelingen gedaan, maar behalve het prompte uitfloepen gebeurde er niets. Andere automobilist aangesproken die juist binnenkwam vanuit de hotellift. Of hij de Finse teksten kon vertalen. Dat kon hij: ze zeiden dat alles betaald was en dat ik maar naar de slagboom moest rijden om te kijken of de deur open zou gaan. In spanning naar de slagboom, die omhoog ging. De deur bleef dicht. Maar die ging braaf open toen ik hem op 5 cm genaderd was. - Volgende keer maar Fins leren.

De bootterminal ligt ten oosten van Helsinki, lruim 20 kilometer. De Tomtom deed zijn werk en bracht ons uit de stad en naar de veerhaven. We waren vroeg, het was 14.00 uur. De afvaart gepland om 17.30. Lunchhapje en in de wachtrij gaan staan. Het was gaan regenen, maar om 15.00 uur konden we op de boot, en in onze A2 buitenhut. Enthousiast over hut, de ruimte in de hut, de voorzieningen (tv, zitbank, ruime douche) en het uitzicht.

Wim

Blog bijhouden aan het ontbijt

IJstaarten....

En ik, Els, schrijf nog even over de rest van de reis..zie volgend en laatste bericht.

Helsinki in, nieuwe ervaringen in weer een anderstalig land....

Mijn eerste indruk van Finland, maar alleen gebaseerd op één dagje Helsinki, is dat Finnen in een soort paradijs wonen. Schoon, ruim, welvarend, en de Finnen (maar de ervaring is dus maar zéér beperkt) lijken me in het algemeen well to do, tevreden, open en zelfbewust. voorkomend, ook in het verkeer, aardig, beleefd, en zeer behulpzaam.

We denken dat ze naar verhouding veel meer verdienen dan in Nederland (wat het meisje dat gisteren in de pizzeria bediende bevestigde), en de prijs van alles is er dan ook naar. Ik vind het een heel duur land. En Helsinki heeft dure winkels. Heel mooie dure winkels, en ik vond het erg leuk om in m'n eentje een uurtje door de stad te lopen en alles eens te bekijken. Veel design-achtige winkels, prachtige dingen, meubels, serviezen, en de winkels zien er prima uit qua inrichting. Ik voelde me erg op m'n gemak in de stad, ondanks het feit dat je echt helemaal niks verstaat van hun taal. De ervaring is nu al dat iedereen die je ontmoet zeer goed Engels spreekt.

Na de hoofdsteden, die we deze reis verder bezochten, waar de mensen gesloten, stuurs, weinig toeschietelijk en soms bot leken, viel mij dit al meteen op. 

Het is eigenlijk omgekeerde volgorde, maar dit wou ik eerst even kwijt.

Eerst nog even voorbeelden van stadsbeplanting: is altijd interessant....

Na van een heerlijk, en vooral voornaam opgediend en uitgestald ontbijtbuffet genoten te hebben  in een rustige grote ontbijtzaal, begonnen we met een wandeling (regen viel mee: we hadden de grote paraplus mee i.v.m. de voorspellingen : dat bleek niet nodig geweest te zijn) naar het station, waar we kaartjes kochten voor de hop-on-hop-off bus. Het station is een prachtig Jugendstilgebouw met een grote toren. Van buiten was een deel "ingepakt", kennelijk voor restauratie, dus we konden het niet helemaal zien. Van binnen heeft het alles wat een station hoort te hebben, en de stationshal is zoals een stationshal hoort te  zijn. Voelde lekker ouderwets en vertrouwd aan.

We gingen eerst op mijn verzoek op zoek naar een boekhandel om een abc-boek(je) te bemachtigen. Wim liet mij daar even alleen om zijn camera op te halen, die nog in het hotel lag.

Drie abc-achtige boekjes, maar niet een echt abc, zoals wij dat kennen, waar alle letters in volgorde aan bod komen, zoals ik ze spaar. Wat jammer! Men raadde mij aan op zoek te gaan in een tweedehandsboekwinkel (die er veel moeten zijn, maar ik heb ze niet gezien tonutoe).

Het was trouwens een prachtige winkel, compleet met café natuurlijk. En een heel leuke kinderafdeling.

We hadden gezien dat er in het grote Sibeliusconcertgebouw om 12 uur een lunchconcert zou zijn, dus dat was ons volgende doel. We liepen langs vreemde, moderne gebouwen, en, eenmaal in het muziekpaleis, dronken we daar eerst koffie in het supermoderne, maar heel mooie café. Wat een prachtig gebouw, en, naar later bleek, wat een supermooie zaal. zoiets hebben wij in Nederland niet geloof ik, al heb ik het nieuwe Vredenburg nog niet gezien. 

Het concert zelf was mooi : stukken van Sibelius voor orkest in een arrangement voor 2 piano's. Deel uit de Kareliasuite, de valse Triste (die ik vorig jaar met Nova heb gespeeld), en Finlandia, dat geschreven is ten behoeve van de bevrijding van Rusland. Alles verlucht met beelden op twee gigantische televisieschermen, en van uitleg voorzien door een jonge man op het podium.

Heftige muziek, en uitmuntend gespeeld door twee jonge pianisten, die volgend jaar af zullen studeren aan het in hetzelfde gebouw gevestigde conservatorium. Na afloop kregen alle bezoekers een cd, en in de foyer stond een glas Fins cranberrysap voor ons klaar. Wat een leuke happening was dit!

We namen meteen maar een broodje daar in het café, en konden toen vóór de deur in de hop-on-hop-off bus stappen om ons ticket te verzilveren.

Het was wel een aardige tocht, met audio. Je kreeg van die oortjes en kon inpluggen naast je stoel en de taal die je wou, kon je intypen. De mijne werkten niet, ook niet nadat ik de oortjes had verwisseld voor nieuwe en toen heb ik het maar gelaten. Zal zeker mijn schuld zijn, maar ik had geen puf er werk van te maken. Ik vond het leuk even een overzicht te krijgen van de stad. Ook langs de haven gereden. 

Toen we rond waren geweest, liepen we terug om naar de in de rots uitgehouwen Lutherse kerk. Wat een prachtig gebouw is dat! Ook heel serene sfeer, absoluut mede ten gevolge van de Simeon ten Holtachtige muziek die er zachtjes klonk. Het interieur is, ook al door het kleurgebruik van de banken (blauw met paars) op zich al prachtig.

Moeilijk te fotograferen...

Na dit bezoek liepen we nog even gezamelijk naar beneden, maar toen is Wim naar het hotel gegaan en ben ik mijn winkelescapade begonnen, zie boven.

Na een uurtje was ik terug. We gingen Sevilla, het Spaanse restaurant dat in het hotel is gevestigd op de 2e etage. We nestelden ons met een pils in een hoek, op aangename stoelen, en gingen daarna eten in het restaurant. Was lekker.

En nu zitten we weer even in die lekkere stoelen. Ik eindig nu mijn verslag, en voor Wim was de stoel iets té lekker..........

Els

Naar Helsinki

Vanmorgen om zeven uur ontbeten, eerder kon niet, zondag! Kwart voor acht rijden, door kalm Sint Petersburg; kwart over acht de stad uit, verbazend. Met mooi weer vertrokken, maar twee en half uur later, bij de Russische grens begon het te spatten, en in Finland reden we in een voortdurende regen.

 Over de Russische en Finse grens deden we elk ongeveer een half uur; alles gebeurt dubbel en in volle ernst. Bij de Russen buiten, bij de Finnen binnen, in een modern ruim vertrek. Bij de Russen kwamen we een voor een, bij de Finnen in porties van een stuk of twintig mensen, zo'n tien auto's dus. Waar ze precies naar staren als er voor de derde keer in je paspoort gekeken wordt weten we niet, maar na het staren komt er een stempel, dat geplaatst wordt met het gebaar van een pianist die aan een fortissimo begint. Je auto wordt plichtmatig doorgekeken, je gezicht op je pas nauwkeurig geanalyseerd. Als je vanuit je auto met twee passen komt aanlopen ziet de douaneman je niet staan, kijkt over je heen alsof er achter je iets interessants gebeurt. Opvoedend gebaar als voor een kind dat weer eens niet opgelet heeft. Want één persoon heeft nooit twee passen, dat is bekend.

Goed, het ging dus betrekkelijk vlot want het andere Nederlandse echtpaar dat dezelfde reis maakt, was aan de grens drie uur beziggehouden (onbezig gehouden). 

Ik had tweeduizend roebel (ongeveer 42 euro) bewaard om nog in Rusland te kunnen tanken; vlak voor de grens met Finland dat gedaan en voor 45 liter benzine was ik 1500 roebel kwijt: ruim 32 euro. De rest opgemaakt aan koffie en croissants. Plezierige bediening. Moeilijk communiceren, Met Engels bereikten we niets en gebaren zijn nogal poly-interpretabel. Waarom om de zoveel kilometer een bepaalde 'karta' werd aanbevolen kwamen we niet te weten. Het moet een (soort) groene kaart voor je auto zijn, maar we begrepen de contekst niet.

Het landschap waardoor we reden was vlak en bomig; eeuwig zingende bossen, dennen. Els zei dat we door een gebied met veel water reden, meren, meertjes, zeetongen, maar die bleven onzichtbaar; er waren voor de kijker niets dan bomen en een niet heel drukke tweebaansweg.

Eenmaal in Finland maakte de regen dat je niet veel opties had als je ergens stopte; wel mooie parkeerplaatsen met toiletten. Wim vond eenafvalbak met de volgende tekst:

Wegrestaurants waren er niet en benzinepompen waar je een wegenkaart voor het gebied waar we doorheen reden zou kunnen kopen waren er nauwelijks; de enkele die er was bleek onbemand. voor de Finnen lijken me pompen daar ook niet lucratief: hun benzine is net zo duur als in Nederland en dat is dubbel zoveel als de Russen vragen.

In stromende regen reden we Helsinki binnen. Op de verkeersborden staan Helsinki en Helsingfors ( de naam die wij op school leerden) steeds broederlijk onder elkaar, verrassing. Hotel makkelijk gevonden.. Goeie kamer, we zitten op de zesde verdieping. Ik ging terug naar de receptie om een andere kamer te vragen omdat het raam niet open kon, wat ik erg vervelend vind; ik kreeg een koperen kruk met een vierkante ontgrendelaar mee (zoals treinconducteurs hebben); die kon ik in een gat in het kozijn steken waar hij een ontgrendeling bewerkstelligde. Bij ons vertrek kan ik hem op de kamer laten liggen. - De parkeergarage is hier schrikbarend duur: 33 euro per dag.

Om vier uur de stad ingelopen om een naburige kerk te bekijken, maar door de regen en het nat wordende kaartje met ielige letters viel dat niet mee. We verdwaalden bijna. Op een onverwacht treinstation geld gehaald, makkelijke gewone euro's met de gewone pinkaart die hier in tegestelling tot St.Petersburg wel werkte. Bij de inlichtingen gevraagd wat je op een regendag in Helsinki kunt doen (o.a. stadsrondrit maken), een kaart van H gekocht, en door de plassen stappend naar huis gegaan.

Aan blog begonnen, naar pizzeria vlakbij gelopen, twee grote pilzen genomen (Els 1 kleintje), terug naar hotel, tweede helft Nederland-Mexico met tevredenheid gezien, nu, kwart over tien nog wat rommelen en dan naar bed. Els is aangekleed op bed weggesukkeld met de i-phone op haar buik, waarschijnlijk blijven steken in een van de whatsappjes die ze aan het plegen was. Ik zal haar vragen de illustraties te verzorgen als ze nog puf heeft.

Wim

En nog een dagje St. Petersburg

Hotel Park Inn

En zo zitten we dan weer in de lounge-bar met elk een biertje voor onze neus om de uitgedroogde kelen te smeren na weer een volle dag in deze drukke stad.

Dank zij de shuttle waren we weer om 10 uur in het centrum. Ons eerste doel was vandaag het Isaaksplein en de Isaakskathedraal. We liepen dus van de Kazanskajakathedraal waar we weer werden afgezet naar de Isaak, die opvalt door de grote gouden koepel (twee na grootste koepel ter wereld). Ging pas om half elf open, dus we besloten eerst naar het grote standbeeld van Peter de Grote te paard te gaan kijken, Catharina de Grote heeft laten maken. Het is gigantisch, en een enorme slang kronkelt aan zijn voeten. Menigeen fotografeert zijn vrouw of meisje met dat standbeeld op de achtergrond, dus is van mij ook zo'n foto gemaakt..

Izaakkathedraal

Terug naar de kathedraal, eerst langs de kassa, waar de rij al flink kleiner was, en toen naar binnen. Het is een museum geworden, geen kerk meer, hoewel ik nog heel wat kruisen zag slaan. 

Wat een pracht, wat een goud, wat een mozaieken. Je kijkt je ogen uit, maar echt ieder voorwerp uitgebreid beschouwen doe ik niet: het is gewoon te veel.

Het meest imponerend waren de enorme groene zuilen, die van malachiet zijn, onvoorstelbaar. Twee kleinere zuilen waren van lapis lazuli. Een rijkdom aan versieringen.

Er stonden borden met foto's uit het recentere verleden, zoals foto's uit 1941 en 1942, van tijdens de belegering van St. P. De kathedraal heeft dat overleefd, maar je zag de verdedigingskanonnen en een soort zeppelins op de grond liggen rond de kathedraal. Ik hoorde een gids vertellen dat die niet nodig waren geweest, maar wel klaar lagen. Ook foto' s van het schoonmaken en restaureren van de omgeving. Interessant.

We liepen verder, het plein weer over, weer langs hotel Astoria (waar Elise ooit verbleef  tijdens een conservatoriumreisje). Het is allemaal groot en groots. De gebouwen, de standbeelden, de wegen, en je loopt dus heel wat kilometertjes.

Voorts wilden we langs het Mariinskijtheater lopen, dat moet je toch minstens van buiten gezien hebben! Maar we waren met name op zoek naar een plek, liefst een leuke plek, om koffie te drinken. Nou, die zijn er buiten het directe centrum, eigenlijk niet. We liepen dus maar gewoon door, langs een gracht (het is echt naar voorbeeld van Amsterdam  gebouwd, met een grachtengordel), en kwamen als het ware toevallig langs het Yusupovpaleis. " Ingaan?" vroeg Wim nonchalant. "Ja laten we dat maar doen".

Nou, dat was dus een verrassing. Kennelijk buiten de toeristische hoogtepunten gehouden, wat op zich al een zegen was, was dit paleis één al en al genieten. Midden 18e eeuw gebouwd door Vallin de la Mothe, aan de Moyka, en sinds 1830 in bezit van de familie Yusupov. Er waren nogal wat voorschriften; fotograferen mocht niet (later bleek dat het wel mocht als je ervoor betaalde), je mocht helemaal nergens aankomen, en er stond dat je speciale museumsloffen aan moest, maar daar hebben we niks van gemerkt. 

Uitstekende audioguide, goed Engels, en we werden door zo'n 25 vertrekken en ruimtes geleid, van een pracht en schoonheid ook, dat ik m'n moeheid en trek in koffie totaal vergat. Of het nu de rode, de blauwe of de groene salon was, alles was mooi en de moeite waard. De hoogtepunten waren de muziekzalen, en het absolute hoogtepunt was het theatertje, waar 180 mensen in kunnen, en dat nog regelmatig gebruikt wordt!!! Daar zou ik mijn 75e verjaardag wel willen vieren! Heel veel gouden versierselen, balkonnetjes, een orkestbakje, en natuurlijk een toneel.

De bibliotheek bevatte zeer veel zeer kostbare boeken. En, in één van de ruimtes hingen twee Rembrandts. Dat waren wel kopieën trouwens; de echte zijn nu te zien in de Hermitage, wat we gisteren dus ook gedaan hadden.

De laatste Yusupov, die besefte wat er aan rijkdom in dit paleis aanwezig was, heeft het geheel aan de Staat nagelaten, vandaar dat de Rembrandts gewoon in de Hermitage konden worden ondergebracht, en de allerkostbaarste boeken in andere, meer gespecialiseerde bibliotheken.

Saillante bijzonderheid: in één van de paleisruimtes in Rasputin door Yusupov vermoord....

Het mag duidelijk zijn dat we zeer onder de indruk waren van het geheel. En dan vergeet ik nog te vermelden, dat in één van de concertzalen (nl. die met de mooiste akoestiek, ook al omdat de zoldering twee verdiepingen hoog was) ineens vijf mannen/jongens weer zo'n prachtig lied stonden te zingen.....kennelijk toch een onderdeel van het museumbezoek, want er was een tafeltje waar je een cd kon kopen van hun kwintet, alles opgenomen in diezelfde concertzaal. Natuurlijk kochten we die! En nu thuis luisteren of ik het dan nog net zo prachtig vind als hier, in deze omgeving.

De garderobe, toiletten en zo waren gevestigd in de keldergewelven, en ik meende ineens ook BUFFET te zien staan, als is mijn Cyrillisch nog zeer primitief. Maar het was wel zo, een prima museumrestaurant, maar kennelijk nog maar door heel weinig mensen ontdekt. Maar goed ook, want de mevrouw achter de bar deed alles heel grondig en heel langzaam. Wel aardig, en dat mag ook wel eens vermeld worden, want meestal is dat niet zo.

We namen koffie en elk twee pasteitjes met vulling. Dat is iets echt Russisch geloof ik. Intussen was na tweëen: we hadden dus twee uur lang door dat paleis gestruind. Dan merk je dus ineens hoe vermoeiend het is, dat geslenter en gekijk...... Heerlijk smaakte het!

Geheel gelaafd en gevoed vervolgden we de weg naar het Mariinkskijtheater: indrukwekkend gebouw! Er tegenover grote standbeelden,van Rimsky Korsakov, en van Glinka. 

Mariinskij theater

De omgeving was er nog steeds niet gezellig te noemen. We liepen flink door via een omweg, en iedere kathedraal of kerk die we tegenkwamen, gingen we, voorzover mogelijk, binnen. De Nicolai- kathedraal b.v...  wat een gebouw, wat een gouden koepels. 

Nicolaj

Niet voor publiek toegankelijk, maar we gingen wel even binnen: er bleek een, wat ik maar noem, massadoop plaatsgevonden te hebben, of plaats te vinden. Allerlei mensen met baby'tjes in het wit, ook wel iets oudere kinderen, veel familieleden, fotosessies buiten, veel kindergehuil binnen. Ik durfde niet goed foto's te nemen.

Daarna liepen we in gezwinde pas naar de Nevsky via een drukkere wijk, waar veel doenigheid was met marktkraampjes en zo. Zaterdagmiddag, ook hier winkelende mensen. Wij gaan nooit de stad in op zaterdagmiddag! Ik kocht twee meter bandjes in een soort passementenzaak, met veel borduurwerken, breiwol en naaispullen. Geen lapjes, wel knopen, kralen en bandjes. Ik zocht iets dat er Russisch uit ziet. Met gebarentaal kreeg ik wat ik wou. Toeschietelijk? Nee, bepaald niet: je mag blij zijn dat ze je willen helpen en dat je mag betalen!

En zo kwamen we bij de ons nu zo bekende boekwinkel terug. Wim probeerde nog een kaart te kopen om op te rijden morgen naar Finland, slaagde niet. Naar de bushalte gelopen: onderweg nog snel iets gedronken in een café.

Busje was ietsje te laat, en vrij vol, maar we konden er allemaal in . Wim en Pim op de voorbank, dat vond ik wel komisch.

Na douche naar de bar, gewapend met i-pad...

Later aten we pizza in het nu ons bekende restaurant en deed ik nog wat boodschapjes in de shops van het hotel. Wim kocht voor mij een halsketting van kleine amberkralen in verschillende tinten: mooi en zeer draagbaar!

Morgen vroeg op, maar het ontbijt is op zondag pas vanaf 7 uur, dus zo vroeg zal het ook niet zijn.

Nu is het half 11 en het lijkt klaarlichte dag. we gaan nog een kuiertje maken om nog even iets mee te krijgen van de witte nachten van St.Petersburg.

Els

Sint Petersburg

In 1703 stichtte Peter de Grote in een moerasgebied in het uiterste noordwesten van zijn rijk een nieuwe stad die in 1712 hoofdstad van Rusland werd: Sint Petersburg, genoemd naar de heilige, niet naar hem zelf. Hij had voor dat stichten (ook) machtspolitieke redenen: de Russische vloot zou een Oostzee-oorlogshaven krijgen, want het probleem van Ruslands gebrek aan bereikbaarheid over zee is altijd actueel geweest: de Zwarte-Zee-haven van de Krim was toen al een probleem! -  In 1918 werd Moskou weer hoofdstad en bij de dood van Lenin in 1924 kreeg Sint Petersburg zijn naam: Leningrad, stad van Lenin en onder die naam leerden we hem op school. Na de hervormingen van Chroesjtsjow werd het in 1994 weer Sint Petersburg. In 1703 waren er geen inwoners, in 1712 70.000 en nu 5 miljoen.

Wat Els over het verkeer schreef is niet helemaal onjuist maar geeft volgens mij een verkeerde indruk van hoe dat verkeer is en hoe de Russen rijden. Ik vond ze niet agressief. Wel 'pushy', maar dat komt de doorstroming ten goede. Ze nemen de ruimte die ze krijgen, maar geven die aan een ander als dat nodig is. Als een Nederlander in de spits in een verkeerde rijbaan zit en als die dan duidelijk naar links drukt om van de middelste van vijf rijbanen naar de op een na meest linkse te komen dan wint hun verkeersinzicht het van hun pushyness en geven ze je de rumte die je nodig hebt. Ze rijden een beetje zoals ik me de Fransen in Parijs herinner: schijnbaar rücksichtlos door een grotere snelheid dan die van jou, maar die je als je niet opzij gaat keurig afremmend je jouw kans geven. - Vandaag gingen we met de hotelshuttle die vier keer van het hotel naar de stad gaat en vier keer terug (hoort bij hun service omdat ze hier met openbaar vervoer zo onhandig te bereiken zijn). Om half tien vertrek, een klein half uur later in het centum van StP. Terug waren we maar met ons drieën, en ik zat naast de chauffeur. Hij had een handiger route dan onze GPS, dat is natuurlijk zijn know how, maar hij had ook consideratie met auto's die vanaf hun parkeerplaats aan het trottoir de weg op wilden. Hij reed wel te snel maar wist wat hij deed. En we waren zo ondanks het spitsuur in een half uur thuis.

De opstandingskerk

Genoeg over laagbijdegrondse zaken als het wegverkeer. Wij bezochten de Opstandingskerk, met erg veel mozaïeken, (die in de sovjettijd een mozaïekmuseum was). Zo'n tot verbeelding sprekende Grieksorthodoxe kerk met ingewikkeld versierde uien, zoals je die van het Rode Plein in Moskou kent. Hoewel de mozaïeken van Ravenna (maar die zijn uit de zesde eeuw) en die van de San Marco uit de late Middeleeuwen imposanter en misschien kunstzinniger zijn, we vonden de pracht en bijzonderheid van de meer dan levensgrote heiligen en de verhalende afbeeldingen in mozaïek mooi.

Daarna naar het Dom Knigi, het boekenhuis aan de Nevski Prospekt (vanaf het begin tot nu dè straat van Sint Petersburg) en kochten er een Russisch ABC voor Els haar verzameling abc-boeken. Boven die boekhandel, op de eerste etage is 'Singer' een gerenommeerde tearoom, vanwaar je de wandelaars op de Nevski Prospekt van bovenaf kunt gadeslaan; we hebben er, zoals dat in een tearoom hoort ook een gebakje bij gegeten, met frambozen en bosbessen.

Wim aan de taart..

Met uitzicht vanuit Singer op de kathedraal van Kazan, waar we door de Shuttle waren gedropt

De volgende kerk was evangelisch-luthers. In de sovjettijd was die tot zwembad gemaakt met een springplank van 10 meter hoog; daar waren aardige foto's van te zien.

Zwembad in de kerk. Springplank aan de kansel: 1963-1993

Van buiten zag en ziet hij er zo uit!

Daarna naar de Hermitage. Lange rijen, zoals ik me heriner van de Uffizi in Florence. Niks aan. We hadden online kaartjes kunnen kopen, dan hadden we niet hoeven te wachten. We moesten ook nog wacnten voor de garderobe, want Els haar rugzak mocht zoals wij al vreesden niet mee naar binnen. We vonden de (vele) Rembrandts mooi en hebben ons ook nog aan Titiaan vergaapt. Ik vond ze niet mooi hangen, de spiegeling van ramen en kunstlicht was hinderlijk. Tijdens ons kijken klonk uit een belendende zaal zang: vier mannen zongen een wonderschoon klinkend lied: mooie lage bassen, vijf minuten 

misschien. Die deden verlangen naar meer; maar dat kwam niet en we liepen een beetje kaal verder. - Zo'n museum is erg geweldig en heeft de fouten van zijn kwaliteiten: te groot, te geweldig. Het mist een menselijke maat. Maar we zijn blij dat we er geweest zijn. - Op onze wandeling erheen kwamen we ongelooflijk veel geüniformeerde zeelieden, marinemensen, tegen. Met bloemen en vergezellende meisjes. Els dacht dat ze de uitslag van een marine-examen vierden. Vanuit het museum zagen we later een soort admiraalzeilen of vlootsschouwtje op de Neva.

Een opmerking over bedienend personeel in hotels. Die missen de vleug vriendelijkheid die je eigenlijk verwacht. Ze zijn niet grof, maar nemen geen positief-afwachtende houding aan. Ik vind ze meestal eerder stug dan dienstbaar. Dat is hier in StP zo, maar in Tallinn en Vilnius vonden we dat ook.

Wim