Helsinki in, nieuwe ervaringen in weer een anderstalig land....

Mijn eerste indruk van Finland, maar alleen gebaseerd op één dagje Helsinki, is dat Finnen in een soort paradijs wonen. Schoon, ruim, welvarend, en de Finnen (maar de ervaring is dus maar zéér beperkt) lijken me in het algemeen well to do, tevreden, open en zelfbewust. voorkomend, ook in het verkeer, aardig, beleefd, en zeer behulpzaam.

We denken dat ze naar verhouding veel meer verdienen dan in Nederland (wat het meisje dat gisteren in de pizzeria bediende bevestigde), en de prijs van alles is er dan ook naar. Ik vind het een heel duur land. En Helsinki heeft dure winkels. Heel mooie dure winkels, en ik vond het erg leuk om in m'n eentje een uurtje door de stad te lopen en alles eens te bekijken. Veel design-achtige winkels, prachtige dingen, meubels, serviezen, en de winkels zien er prima uit qua inrichting. Ik voelde me erg op m'n gemak in de stad, ondanks het feit dat je echt helemaal niks verstaat van hun taal. De ervaring is nu al dat iedereen die je ontmoet zeer goed Engels spreekt.

Na de hoofdsteden, die we deze reis verder bezochten, waar de mensen gesloten, stuurs, weinig toeschietelijk en soms bot leken, viel mij dit al meteen op. 

Het is eigenlijk omgekeerde volgorde, maar dit wou ik eerst even kwijt.

Eerst nog even voorbeelden van stadsbeplanting: is altijd interessant....

Na van een heerlijk, en vooral voornaam opgediend en uitgestald ontbijtbuffet genoten te hebben  in een rustige grote ontbijtzaal, begonnen we met een wandeling (regen viel mee: we hadden de grote paraplus mee i.v.m. de voorspellingen : dat bleek niet nodig geweest te zijn) naar het station, waar we kaartjes kochten voor de hop-on-hop-off bus. Het station is een prachtig Jugendstilgebouw met een grote toren. Van buiten was een deel "ingepakt", kennelijk voor restauratie, dus we konden het niet helemaal zien. Van binnen heeft het alles wat een station hoort te hebben, en de stationshal is zoals een stationshal hoort te  zijn. Voelde lekker ouderwets en vertrouwd aan.

We gingen eerst op mijn verzoek op zoek naar een boekhandel om een abc-boek(je) te bemachtigen. Wim liet mij daar even alleen om zijn camera op te halen, die nog in het hotel lag.

Drie abc-achtige boekjes, maar niet een echt abc, zoals wij dat kennen, waar alle letters in volgorde aan bod komen, zoals ik ze spaar. Wat jammer! Men raadde mij aan op zoek te gaan in een tweedehandsboekwinkel (die er veel moeten zijn, maar ik heb ze niet gezien tonutoe).

Het was trouwens een prachtige winkel, compleet met café natuurlijk. En een heel leuke kinderafdeling.

We hadden gezien dat er in het grote Sibeliusconcertgebouw om 12 uur een lunchconcert zou zijn, dus dat was ons volgende doel. We liepen langs vreemde, moderne gebouwen, en, eenmaal in het muziekpaleis, dronken we daar eerst koffie in het supermoderne, maar heel mooie café. Wat een prachtig gebouw, en, naar later bleek, wat een supermooie zaal. zoiets hebben wij in Nederland niet geloof ik, al heb ik het nieuwe Vredenburg nog niet gezien. 

Het concert zelf was mooi : stukken van Sibelius voor orkest in een arrangement voor 2 piano's. Deel uit de Kareliasuite, de valse Triste (die ik vorig jaar met Nova heb gespeeld), en Finlandia, dat geschreven is ten behoeve van de bevrijding van Rusland. Alles verlucht met beelden op twee gigantische televisieschermen, en van uitleg voorzien door een jonge man op het podium.

Heftige muziek, en uitmuntend gespeeld door twee jonge pianisten, die volgend jaar af zullen studeren aan het in hetzelfde gebouw gevestigde conservatorium. Na afloop kregen alle bezoekers een cd, en in de foyer stond een glas Fins cranberrysap voor ons klaar. Wat een leuke happening was dit!

We namen meteen maar een broodje daar in het café, en konden toen vóór de deur in de hop-on-hop-off bus stappen om ons ticket te verzilveren.

Het was wel een aardige tocht, met audio. Je kreeg van die oortjes en kon inpluggen naast je stoel en de taal die je wou, kon je intypen. De mijne werkten niet, ook niet nadat ik de oortjes had verwisseld voor nieuwe en toen heb ik het maar gelaten. Zal zeker mijn schuld zijn, maar ik had geen puf er werk van te maken. Ik vond het leuk even een overzicht te krijgen van de stad. Ook langs de haven gereden. 

Toen we rond waren geweest, liepen we terug om naar de in de rots uitgehouwen Lutherse kerk. Wat een prachtig gebouw is dat! Ook heel serene sfeer, absoluut mede ten gevolge van de Simeon ten Holtachtige muziek die er zachtjes klonk. Het interieur is, ook al door het kleurgebruik van de banken (blauw met paars) op zich al prachtig.

Moeilijk te fotograferen...

Na dit bezoek liepen we nog even gezamelijk naar beneden, maar toen is Wim naar het hotel gegaan en ben ik mijn winkelescapade begonnen, zie boven.

Na een uurtje was ik terug. We gingen Sevilla, het Spaanse restaurant dat in het hotel is gevestigd op de 2e etage. We nestelden ons met een pils in een hoek, op aangename stoelen, en gingen daarna eten in het restaurant. Was lekker.

En nu zitten we weer even in die lekkere stoelen. Ik eindig nu mijn verslag, en voor Wim was de stoel iets té lekker..........

Els

Naar Helsinki

Vanmorgen om zeven uur ontbeten, eerder kon niet, zondag! Kwart voor acht rijden, door kalm Sint Petersburg; kwart over acht de stad uit, verbazend. Met mooi weer vertrokken, maar twee en half uur later, bij de Russische grens begon het te spatten, en in Finland reden we in een voortdurende regen.

 Over de Russische en Finse grens deden we elk ongeveer een half uur; alles gebeurt dubbel en in volle ernst. Bij de Russen buiten, bij de Finnen binnen, in een modern ruim vertrek. Bij de Russen kwamen we een voor een, bij de Finnen in porties van een stuk of twintig mensen, zo'n tien auto's dus. Waar ze precies naar staren als er voor de derde keer in je paspoort gekeken wordt weten we niet, maar na het staren komt er een stempel, dat geplaatst wordt met het gebaar van een pianist die aan een fortissimo begint. Je auto wordt plichtmatig doorgekeken, je gezicht op je pas nauwkeurig geanalyseerd. Als je vanuit je auto met twee passen komt aanlopen ziet de douaneman je niet staan, kijkt over je heen alsof er achter je iets interessants gebeurt. Opvoedend gebaar als voor een kind dat weer eens niet opgelet heeft. Want één persoon heeft nooit twee passen, dat is bekend.

Goed, het ging dus betrekkelijk vlot want het andere Nederlandse echtpaar dat dezelfde reis maakt, was aan de grens drie uur beziggehouden (onbezig gehouden). 

Ik had tweeduizend roebel (ongeveer 42 euro) bewaard om nog in Rusland te kunnen tanken; vlak voor de grens met Finland dat gedaan en voor 45 liter benzine was ik 1500 roebel kwijt: ruim 32 euro. De rest opgemaakt aan koffie en croissants. Plezierige bediening. Moeilijk communiceren, Met Engels bereikten we niets en gebaren zijn nogal poly-interpretabel. Waarom om de zoveel kilometer een bepaalde 'karta' werd aanbevolen kwamen we niet te weten. Het moet een (soort) groene kaart voor je auto zijn, maar we begrepen de contekst niet.

Het landschap waardoor we reden was vlak en bomig; eeuwig zingende bossen, dennen. Els zei dat we door een gebied met veel water reden, meren, meertjes, zeetongen, maar die bleven onzichtbaar; er waren voor de kijker niets dan bomen en een niet heel drukke tweebaansweg.

Eenmaal in Finland maakte de regen dat je niet veel opties had als je ergens stopte; wel mooie parkeerplaatsen met toiletten. Wim vond eenafvalbak met de volgende tekst:

Wegrestaurants waren er niet en benzinepompen waar je een wegenkaart voor het gebied waar we doorheen reden zou kunnen kopen waren er nauwelijks; de enkele die er was bleek onbemand. voor de Finnen lijken me pompen daar ook niet lucratief: hun benzine is net zo duur als in Nederland en dat is dubbel zoveel als de Russen vragen.

In stromende regen reden we Helsinki binnen. Op de verkeersborden staan Helsinki en Helsingfors ( de naam die wij op school leerden) steeds broederlijk onder elkaar, verrassing. Hotel makkelijk gevonden.. Goeie kamer, we zitten op de zesde verdieping. Ik ging terug naar de receptie om een andere kamer te vragen omdat het raam niet open kon, wat ik erg vervelend vind; ik kreeg een koperen kruk met een vierkante ontgrendelaar mee (zoals treinconducteurs hebben); die kon ik in een gat in het kozijn steken waar hij een ontgrendeling bewerkstelligde. Bij ons vertrek kan ik hem op de kamer laten liggen. - De parkeergarage is hier schrikbarend duur: 33 euro per dag.

Om vier uur de stad ingelopen om een naburige kerk te bekijken, maar door de regen en het nat wordende kaartje met ielige letters viel dat niet mee. We verdwaalden bijna. Op een onverwacht treinstation geld gehaald, makkelijke gewone euro's met de gewone pinkaart die hier in tegestelling tot St.Petersburg wel werkte. Bij de inlichtingen gevraagd wat je op een regendag in Helsinki kunt doen (o.a. stadsrondrit maken), een kaart van H gekocht, en door de plassen stappend naar huis gegaan.

Aan blog begonnen, naar pizzeria vlakbij gelopen, twee grote pilzen genomen (Els 1 kleintje), terug naar hotel, tweede helft Nederland-Mexico met tevredenheid gezien, nu, kwart over tien nog wat rommelen en dan naar bed. Els is aangekleed op bed weggesukkeld met de i-phone op haar buik, waarschijnlijk blijven steken in een van de whatsappjes die ze aan het plegen was. Ik zal haar vragen de illustraties te verzorgen als ze nog puf heeft.

Wim

En nog een dagje St. Petersburg

Hotel Park Inn

En zo zitten we dan weer in de lounge-bar met elk een biertje voor onze neus om de uitgedroogde kelen te smeren na weer een volle dag in deze drukke stad.

Dank zij de shuttle waren we weer om 10 uur in het centrum. Ons eerste doel was vandaag het Isaaksplein en de Isaakskathedraal. We liepen dus van de Kazanskajakathedraal waar we weer werden afgezet naar de Isaak, die opvalt door de grote gouden koepel (twee na grootste koepel ter wereld). Ging pas om half elf open, dus we besloten eerst naar het grote standbeeld van Peter de Grote te paard te gaan kijken, Catharina de Grote heeft laten maken. Het is gigantisch, en een enorme slang kronkelt aan zijn voeten. Menigeen fotografeert zijn vrouw of meisje met dat standbeeld op de achtergrond, dus is van mij ook zo'n foto gemaakt..

Izaakkathedraal

Terug naar de kathedraal, eerst langs de kassa, waar de rij al flink kleiner was, en toen naar binnen. Het is een museum geworden, geen kerk meer, hoewel ik nog heel wat kruisen zag slaan. 

Wat een pracht, wat een goud, wat een mozaieken. Je kijkt je ogen uit, maar echt ieder voorwerp uitgebreid beschouwen doe ik niet: het is gewoon te veel.

Het meest imponerend waren de enorme groene zuilen, die van malachiet zijn, onvoorstelbaar. Twee kleinere zuilen waren van lapis lazuli. Een rijkdom aan versieringen.

Er stonden borden met foto's uit het recentere verleden, zoals foto's uit 1941 en 1942, van tijdens de belegering van St. P. De kathedraal heeft dat overleefd, maar je zag de verdedigingskanonnen en een soort zeppelins op de grond liggen rond de kathedraal. Ik hoorde een gids vertellen dat die niet nodig waren geweest, maar wel klaar lagen. Ook foto' s van het schoonmaken en restaureren van de omgeving. Interessant.

We liepen verder, het plein weer over, weer langs hotel Astoria (waar Elise ooit verbleef  tijdens een conservatoriumreisje). Het is allemaal groot en groots. De gebouwen, de standbeelden, de wegen, en je loopt dus heel wat kilometertjes.

Voorts wilden we langs het Mariinskijtheater lopen, dat moet je toch minstens van buiten gezien hebben! Maar we waren met name op zoek naar een plek, liefst een leuke plek, om koffie te drinken. Nou, die zijn er buiten het directe centrum, eigenlijk niet. We liepen dus maar gewoon door, langs een gracht (het is echt naar voorbeeld van Amsterdam  gebouwd, met een grachtengordel), en kwamen als het ware toevallig langs het Yusupovpaleis. " Ingaan?" vroeg Wim nonchalant. "Ja laten we dat maar doen".

Nou, dat was dus een verrassing. Kennelijk buiten de toeristische hoogtepunten gehouden, wat op zich al een zegen was, was dit paleis één al en al genieten. Midden 18e eeuw gebouwd door Vallin de la Mothe, aan de Moyka, en sinds 1830 in bezit van de familie Yusupov. Er waren nogal wat voorschriften; fotograferen mocht niet (later bleek dat het wel mocht als je ervoor betaalde), je mocht helemaal nergens aankomen, en er stond dat je speciale museumsloffen aan moest, maar daar hebben we niks van gemerkt. 

Uitstekende audioguide, goed Engels, en we werden door zo'n 25 vertrekken en ruimtes geleid, van een pracht en schoonheid ook, dat ik m'n moeheid en trek in koffie totaal vergat. Of het nu de rode, de blauwe of de groene salon was, alles was mooi en de moeite waard. De hoogtepunten waren de muziekzalen, en het absolute hoogtepunt was het theatertje, waar 180 mensen in kunnen, en dat nog regelmatig gebruikt wordt!!! Daar zou ik mijn 75e verjaardag wel willen vieren! Heel veel gouden versierselen, balkonnetjes, een orkestbakje, en natuurlijk een toneel.

De bibliotheek bevatte zeer veel zeer kostbare boeken. En, in één van de ruimtes hingen twee Rembrandts. Dat waren wel kopieën trouwens; de echte zijn nu te zien in de Hermitage, wat we gisteren dus ook gedaan hadden.

De laatste Yusupov, die besefte wat er aan rijkdom in dit paleis aanwezig was, heeft het geheel aan de Staat nagelaten, vandaar dat de Rembrandts gewoon in de Hermitage konden worden ondergebracht, en de allerkostbaarste boeken in andere, meer gespecialiseerde bibliotheken.

Saillante bijzonderheid: in één van de paleisruimtes in Rasputin door Yusupov vermoord....

Het mag duidelijk zijn dat we zeer onder de indruk waren van het geheel. En dan vergeet ik nog te vermelden, dat in één van de concertzalen (nl. die met de mooiste akoestiek, ook al omdat de zoldering twee verdiepingen hoog was) ineens vijf mannen/jongens weer zo'n prachtig lied stonden te zingen.....kennelijk toch een onderdeel van het museumbezoek, want er was een tafeltje waar je een cd kon kopen van hun kwintet, alles opgenomen in diezelfde concertzaal. Natuurlijk kochten we die! En nu thuis luisteren of ik het dan nog net zo prachtig vind als hier, in deze omgeving.

De garderobe, toiletten en zo waren gevestigd in de keldergewelven, en ik meende ineens ook BUFFET te zien staan, als is mijn Cyrillisch nog zeer primitief. Maar het was wel zo, een prima museumrestaurant, maar kennelijk nog maar door heel weinig mensen ontdekt. Maar goed ook, want de mevrouw achter de bar deed alles heel grondig en heel langzaam. Wel aardig, en dat mag ook wel eens vermeld worden, want meestal is dat niet zo.

We namen koffie en elk twee pasteitjes met vulling. Dat is iets echt Russisch geloof ik. Intussen was na tweëen: we hadden dus twee uur lang door dat paleis gestruind. Dan merk je dus ineens hoe vermoeiend het is, dat geslenter en gekijk...... Heerlijk smaakte het!

Geheel gelaafd en gevoed vervolgden we de weg naar het Mariinkskijtheater: indrukwekkend gebouw! Er tegenover grote standbeelden,van Rimsky Korsakov, en van Glinka. 

Mariinskij theater

De omgeving was er nog steeds niet gezellig te noemen. We liepen flink door via een omweg, en iedere kathedraal of kerk die we tegenkwamen, gingen we, voorzover mogelijk, binnen. De Nicolai- kathedraal b.v...  wat een gebouw, wat een gouden koepels. 

Nicolaj

Niet voor publiek toegankelijk, maar we gingen wel even binnen: er bleek een, wat ik maar noem, massadoop plaatsgevonden te hebben, of plaats te vinden. Allerlei mensen met baby'tjes in het wit, ook wel iets oudere kinderen, veel familieleden, fotosessies buiten, veel kindergehuil binnen. Ik durfde niet goed foto's te nemen.

Daarna liepen we in gezwinde pas naar de Nevsky via een drukkere wijk, waar veel doenigheid was met marktkraampjes en zo. Zaterdagmiddag, ook hier winkelende mensen. Wij gaan nooit de stad in op zaterdagmiddag! Ik kocht twee meter bandjes in een soort passementenzaak, met veel borduurwerken, breiwol en naaispullen. Geen lapjes, wel knopen, kralen en bandjes. Ik zocht iets dat er Russisch uit ziet. Met gebarentaal kreeg ik wat ik wou. Toeschietelijk? Nee, bepaald niet: je mag blij zijn dat ze je willen helpen en dat je mag betalen!

En zo kwamen we bij de ons nu zo bekende boekwinkel terug. Wim probeerde nog een kaart te kopen om op te rijden morgen naar Finland, slaagde niet. Naar de bushalte gelopen: onderweg nog snel iets gedronken in een café.

Busje was ietsje te laat, en vrij vol, maar we konden er allemaal in . Wim en Pim op de voorbank, dat vond ik wel komisch.

Na douche naar de bar, gewapend met i-pad...

Later aten we pizza in het nu ons bekende restaurant en deed ik nog wat boodschapjes in de shops van het hotel. Wim kocht voor mij een halsketting van kleine amberkralen in verschillende tinten: mooi en zeer draagbaar!

Morgen vroeg op, maar het ontbijt is op zondag pas vanaf 7 uur, dus zo vroeg zal het ook niet zijn.

Nu is het half 11 en het lijkt klaarlichte dag. we gaan nog een kuiertje maken om nog even iets mee te krijgen van de witte nachten van St.Petersburg.

Els

Sint Petersburg

In 1703 stichtte Peter de Grote in een moerasgebied in het uiterste noordwesten van zijn rijk een nieuwe stad die in 1712 hoofdstad van Rusland werd: Sint Petersburg, genoemd naar de heilige, niet naar hem zelf. Hij had voor dat stichten (ook) machtspolitieke redenen: de Russische vloot zou een Oostzee-oorlogshaven krijgen, want het probleem van Ruslands gebrek aan bereikbaarheid over zee is altijd actueel geweest: de Zwarte-Zee-haven van de Krim was toen al een probleem! -  In 1918 werd Moskou weer hoofdstad en bij de dood van Lenin in 1924 kreeg Sint Petersburg zijn naam: Leningrad, stad van Lenin en onder die naam leerden we hem op school. Na de hervormingen van Chroesjtsjow werd het in 1994 weer Sint Petersburg. In 1703 waren er geen inwoners, in 1712 70.000 en nu 5 miljoen.

Wat Els over het verkeer schreef is niet helemaal onjuist maar geeft volgens mij een verkeerde indruk van hoe dat verkeer is en hoe de Russen rijden. Ik vond ze niet agressief. Wel 'pushy', maar dat komt de doorstroming ten goede. Ze nemen de ruimte die ze krijgen, maar geven die aan een ander als dat nodig is. Als een Nederlander in de spits in een verkeerde rijbaan zit en als die dan duidelijk naar links drukt om van de middelste van vijf rijbanen naar de op een na meest linkse te komen dan wint hun verkeersinzicht het van hun pushyness en geven ze je de rumte die je nodig hebt. Ze rijden een beetje zoals ik me de Fransen in Parijs herinner: schijnbaar rücksichtlos door een grotere snelheid dan die van jou, maar die je als je niet opzij gaat keurig afremmend je jouw kans geven. - Vandaag gingen we met de hotelshuttle die vier keer van het hotel naar de stad gaat en vier keer terug (hoort bij hun service omdat ze hier met openbaar vervoer zo onhandig te bereiken zijn). Om half tien vertrek, een klein half uur later in het centum van StP. Terug waren we maar met ons drieën, en ik zat naast de chauffeur. Hij had een handiger route dan onze GPS, dat is natuurlijk zijn know how, maar hij had ook consideratie met auto's die vanaf hun parkeerplaats aan het trottoir de weg op wilden. Hij reed wel te snel maar wist wat hij deed. En we waren zo ondanks het spitsuur in een half uur thuis.

De opstandingskerk

Genoeg over laagbijdegrondse zaken als het wegverkeer. Wij bezochten de Opstandingskerk, met erg veel mozaïeken, (die in de sovjettijd een mozaïekmuseum was). Zo'n tot verbeelding sprekende Grieksorthodoxe kerk met ingewikkeld versierde uien, zoals je die van het Rode Plein in Moskou kent. Hoewel de mozaïeken van Ravenna (maar die zijn uit de zesde eeuw) en die van de San Marco uit de late Middeleeuwen imposanter en misschien kunstzinniger zijn, we vonden de pracht en bijzonderheid van de meer dan levensgrote heiligen en de verhalende afbeeldingen in mozaïek mooi.

Daarna naar het Dom Knigi, het boekenhuis aan de Nevski Prospekt (vanaf het begin tot nu dè straat van Sint Petersburg) en kochten er een Russisch ABC voor Els haar verzameling abc-boeken. Boven die boekhandel, op de eerste etage is 'Singer' een gerenommeerde tearoom, vanwaar je de wandelaars op de Nevski Prospekt van bovenaf kunt gadeslaan; we hebben er, zoals dat in een tearoom hoort ook een gebakje bij gegeten, met frambozen en bosbessen.

Wim aan de taart..

Met uitzicht vanuit Singer op de kathedraal van Kazan, waar we door de Shuttle waren gedropt

De volgende kerk was evangelisch-luthers. In de sovjettijd was die tot zwembad gemaakt met een springplank van 10 meter hoog; daar waren aardige foto's van te zien.

Zwembad in de kerk. Springplank aan de kansel: 1963-1993

Van buiten zag en ziet hij er zo uit!

Daarna naar de Hermitage. Lange rijen, zoals ik me heriner van de Uffizi in Florence. Niks aan. We hadden online kaartjes kunnen kopen, dan hadden we niet hoeven te wachten. We moesten ook nog wacnten voor de garderobe, want Els haar rugzak mocht zoals wij al vreesden niet mee naar binnen. We vonden de (vele) Rembrandts mooi en hebben ons ook nog aan Titiaan vergaapt. Ik vond ze niet mooi hangen, de spiegeling van ramen en kunstlicht was hinderlijk. Tijdens ons kijken klonk uit een belendende zaal zang: vier mannen zongen een wonderschoon klinkend lied: mooie lage bassen, vijf minuten 

misschien. Die deden verlangen naar meer; maar dat kwam niet en we liepen een beetje kaal verder. - Zo'n museum is erg geweldig en heeft de fouten van zijn kwaliteiten: te groot, te geweldig. Het mist een menselijke maat. Maar we zijn blij dat we er geweest zijn. - Op onze wandeling erheen kwamen we ongelooflijk veel geüniformeerde zeelieden, marinemensen, tegen. Met bloemen en vergezellende meisjes. Els dacht dat ze de uitslag van een marine-examen vierden. Vanuit het museum zagen we later een soort admiraalzeilen of vlootsschouwtje op de Neva.

Een opmerking over bedienend personeel in hotels. Die missen de vleug vriendelijkheid die je eigenlijk verwacht. Ze zijn niet grof, maar nemen geen positief-afwachtende houding aan. Ik vind ze meestal eerder stug dan dienstbaar. Dat is hier in StP zo, maar in Tallinn en Vilnius vonden we dat ook.

Wim

rijden van Tallinn naar St Petersburg, en door het spitsuur van St Petersburg het Park Inn hotel vinden...

I

26 juni 2014

Uit de titel mag duidelijk zijn dat het gelukt is!!

6 uur de wekker, en 7.15 reden we, Tallinn uit. Het ging allemaal vrij soepeltjes: een kilometer of 50 wel op een mooie autoweg (Europees geld) : beetje saai landschap, veel vlak land, steppe-gelijk, en bossen. Weinig dorpen, weinig huizen, en weinig mensen. De enige onderbreking was een uitgebreide omleiding, die ons a.h.w. langs een toeristische route tot vlak langs de baai leidde. Daar zag je ineens vlak aan de kust (daar schijnt een mooi strand te zijn dat in de Russische tijd tot een bloeiend strand- en badleven had geleid en nu weer in de vergetelheid raakt..., dus ws lege vervallende hotels en huisjes en zo). Af en toe rijst er in het verlaten landschap een enorme fabriek op, met pijpen, vreselijke grijze gebouwen, en hekken. Niet allemaal verlaten, maar soms wel. Luguber vind ik het een beetje. Geen idee wat daar dan geproduceerd werd.

Onze algemene richting was Narva, een vrij grote Estonische plaats, op de grens met moedertje Rusland.

En daar begon het avontuur van de Russische grens oversteken met je auto. Zo' n twee kilometer voor de grens moesten we ons melden op een gigantisch parkeerterrein waar aan de ene kant een klein houten gebouwtje stond, waar Wim al z' n papieren moest laten zien, €1.70 betalen, en in ruil daarvoor naar een gebouwtje ( waar een grote 2 op stond) aan de andere kant moest rijden, om daar vervolgens, na betaling van €3,00, en na laten zien van weer al z'n papieren, weer een ander onduidelijk papiertje kreeg. Toen moesten we doorrijden door de stad naar de echte grens (en eerlijk gezegd hadden wij eerst die afslag naar dat transit-terrein gemist  en waren we bij de grens al teruggestuurd naar dat grote transitterrein.... we besparen de lezer de moeite die we hadden niet alleen om dat terrein te vinden, maar vooral ook om weer op de goed weg terug te komen.., ). En daar begon het bureaucratische circus. We waren derde in de rij " valt mee" denk je dan...jaja. Passen laten zien, auto controleren, alles open, ook de motorkap, waar met een zaklantaarn gespeurd werd naar een ons onbekend nummer, weer alle papieren, plus de ontvangen bonnetjes, en we mochten verder, nadat we een aantal in te vullen formulieren hadden gekregen. Nou dat viel dus mee. Wim vroeg aan de douanemevrouw waar hij een verzekering voor drie dagen Rusland voor de auto kon kopen, want dat hadden we gehoord in Nederland (Centraal Beheer verzekert niet voor Rusland). Wist ze niks van, maar, zei ze opgewekt, dat kon ws bij de Russische grens, want we hadden alleen nog maar de Estonische grenspost gehad. O ja natuurlijk, nooit aan gedacht!

Bij de Russische grens moesten we de formulieren ingevuld inleveren. Twee maal twee formulieren, voor elk eentje denk je dan. Dus vulden we braaf al onze gegevens in, in vrij onduidelijke spaties en tussen lijnen, en in hokjes waar nauwelijke een letter of cijfer in paste. 

Ingeleverd, maar nee: " mistake, mistake" riep de trien in uniform, en we kregen nieuwe formulieren. Wim had niet tussen de lijntjes geschreven, en bovendien: het ene formulier moest alleen door de chauffeur worden ingevuld,  en wel in tweevoud. Het andere, kleinere waar we er ook twee van hadden, dat moest we wel allebei beschrijven. Duidelijk nietwaar? Enfin, zo word je gewoon beziggehouden. Ik geloof dat we toen verder mochten, althans een eindje. Weer een slagboom. Weer een mevrouw die wéér onze paspoorten moest zien. 

Het goede nieuws was dat Wim wél van iemand die een beetje Engels sprak (want dat is natuurlijk ook het probleem) had gehoord dat er inderdaad iets verderop, al over de grens en dus in Rusland, een kantoortje was waar je je auto voor in Rusland kon verzekeren. Gelukkig vonden we dat (was erg klein en verstopt achter de rij vrachtwagens die aan de andere kant van de weg stonden te wachten), en Wim ging gewapend met alle papieren naar binnen. Bleef een half uur weg, en kwam toen triomfantelijk wapperend met een groot papier naar buiten, : we zijn verzekerd!! De reis kon beginnen. Intussen was het over enen, en Rusland moet je daar ook nog een uur bij op tellen.

2e hokje

1e hokje

Verzekeringshokje

Gelukt!

Een eind Rusland in bedachten we dat we toch wel moesten stoppen voor koffie en iets in de maag. Uitspanningen of wegrestaurants zijn hier niet, maar een eenvoudig café voor vrachtwagenchauffeurs was wel te vinden. Gouden greep want ondanks het gemis aan gemeenschappelijke taal kregen we heerlijke koffie, en een ....  erbij (vergeten hoe het heette), en dat was een soort omelet dubbelgeslagen met iets hartigs ertussen. Met een lekker pittig rood sausje. "pakapaka" en dat is geloof ik "tot ziens"!

Je ontdekt dan al gauw dat Russen ruige rijders zijn: ze halen links en rechts in en letten niet op snelheidsborden. Niet zo leuk. Al met al nog zo'n 132 km op Russische bodem, althans als je het meteen goeddoet. We hadden gelukkig de tomtom, maar die raakte totaal van slag toen we op een soort nieuw steksel van wegen kwamen, die kennelijk nog niet zo lang bestaat. en zo reden we in het lucht ledige, en hadden totaal geen idee waar we waren. En op dat moment kreeg ik ook spijt dat ik niet meer heb gedaan aan het lezen van de Cyrillische letters, want ik kon geen straatnaam zo gauw ontcijferen. Tot ons geluk vatte Tomatoma de draad weer op en reden we in principe soepel door de stad. In het spitsuur, waarlijk geen lolletje. Brug over naar het Vasily-eiland om het maar even eenvoudig te zeggen). Ons hotel, Park Inn, ligt helemaal aan het einde van dat eiland, en is buiten proporties groot, er volgt nog wel een foto.

We parkeerden eerst maar gewoon voor de deur, gingen inchecken en onze kamer inspecteren (en meteen ruilen voor een andere, omdat hij een enorm eind van de lift lag. Het is je niet voor te stellen hoe groot het hier binnen is: daar is het hotel in Tallinn nog niks bij vergeleken). Winkels, restaurants, bars, het houdt niet op.

Toen we ons geinstalleerd hadden gingen we de auto naar een parkeerplaats brengen. Die liggen op het terrein rond het hotel, maar zijn in particulier beheer, dus moet je extra betalen. 

Toen we in de bar zaten, bleken daar ook Pim en Christa te zitten, en we dronken gezamenlijk een biertje. Eerste keer dat we iets samen deden.

Later zaten we ook nog toevallig in hetzelfde restaurant, maar niet samen. We aten trouwens erg lekker, boeuf Stroganow.

Witte nacht, dus nog licht en al half elf......

Els

Een dag in Tallinn

woensdag 25 juni 2014

We hebben een supermooie kamer, ruim, met twee makkelijke stoelen en een tafeltje, een bureau, twee aparte bedden, ruime kasten en een fraaie badkamer met bad. Het enig e bezwaar is dat (en dat zal overal in dit hotel wel zo zijn) je bij voortduring de airco hoort brommen. Ik stelde me in bed gewoon voor dat we aan boord van een schip lagen en zachtjes door de nacht voeren, en had nergens last van. En Wim slaapt altijd en overal goed dus.....

Het ontbijt was veel, divers en rommelig, door de enorme hoeveelheid mensen, die kwekkend en roepend met borden volgestapeld met worstjes, haring en croissants, een plaatsje proberen te vinden...Ikzelf red me nog wel aardig omdat ik meestal vermoed waar je welke dingen kunt halen of opscheppen, maar Wim zie ik aarzelend en een beetje ontheemd kijkend zich in zo'n massa begeven, en dan lijkt hij ineens heel erg op zijn vader. 

Maar goed, we vermoeden dat het hotel in st Petersburg nog veel groter en massaler is, dus dit is een goede voorbereiding. Alle talen hoor je, en je kunt ook meteen eet-gewoontes gewaarworden.

Fijn was, dat Pim ook een Canoncamera heeft. Niet dezelfde als Wim, maar de breedte van de batterij is dezelfde en met kunst- en vliegwerk kun je de batterij van Wim wel opladen in de oplader van Pim....

Dus Wim is de hele dag bezig met het opladen van zijn batterijen....

Wat fijn, zulke reisgenoten... We zijn allevier nogal op onszelf trouwens, het zijn een beetje hetzelfde soort mensen, iets jonger. Geen last van elkaar, en af en toe zelfs gemak. Soms ontmoeten we elkaar bij toeval op straat, soms alleen bij het ontbijt. Zij deden het slimmer en gingen iets later ontbijten, en toen waren er al een tiental busladingen verdwenen. Hier zie je wat " toeristenindustrie" is!

Een kijkje in de ontbijtruimte....

We gingen weer op pad, en liepen nu een beetje anders, heel leuk, langs de Russische kerk afdalend langs een trap, en verder afdalend: we gingen zelfs een souvenirwinkel in, of eigenlijk een soort creativiteitswinkel, met veel houten dingen, en gietijzeren voorwerpen, maar ook weer wollen en linnen weefsels. Aardig meisje en niet opdringerig, want dan loop ik hard weg. Ik kocht mooie appelhouten knopen voor een vest of zo, en nog zo wat. ik word of liever gezegd werd wel steeds bijna verleid tot het aanschaffen van zo' n mooi gebreid vest met Noorse patronen , die je hier overal ziet liggen, maar je moet wel zeker weten dat je dat ook veel gaat dragen, en bovendien vind ik zó veel mooi, dat ik toch niet direct kan kiezen. Dus liepen we verder. Het Ests is ondoorgrondelijk, maar een paar dingen zijn prettig; de straatnamen zijn niet zo lang en moeilijk als in Riga en we hadden het dus over: gaan we over de Pikk of nemen we de Lei? Dat is nog eens te onthouden! En de Kunga en de Nunne...dat kan ik nog net aan.

In een tweedehandsboekwinkel recht tegenover de Inlichtingen, scoorde ik een Ests ABC -boekje, een welkome aanvulling van mijn verzameling. In het Litouws en Lets was het niet gelukt vanwege die winkelsluiting op feestdagen.

We dronken koffie op het Raekoja-plats, heerlijk in de zon. we boffen vandaag met het weer, want, zo vertelde iemand: eergisteren sneeuwde het hier nog!

En toen namen we de Pikk en liepen zo langs prachtige oude panden, o.a. de "drie Gezusters" de tegenhanger van de "drie Gebroeders" in Riga, en oude gildehuizen. Ik ben altijd maar blij dat ik niet achter een gids hoef aan te hobbelen ( zeker over deze hobbelkeien!), die weliswaar allerlei wetenswaardigheden exact weet te vertellen, waarvan ik weet dat ik ze even snel vergeet als sneeuw smelt in de brandende zon.... Een stad bestaat voor mij voornamelijk uit hoe de sfeer is, en een aantal dingen die ik wil weten en ook kan onthouden, en niet uit een verzameling feiten en wetenswaardigheden.

We gingen door een oude poort richting haven, en kwamen terecht, niet in de haven zoals die nu in gebruik is bv voor het aanleggen van cruiseschepen ( want die komen hier heel veel), maar in een heel oud en vervallen gedeelte, waar kades op instorten staan, huizen half afgebroken, en het plaveisel in geen 100 jaar is hersteld. Er was een soort heel grote oude verlaten bunker van enorme omvang. met trappen kon je omhoog, wat we ook deden, maar dat was een beetje  riskant. Unheimische plek. Af en toe reed er een auto langs, want dit was wel de toegangsweg tot een veer naar Helsinki.

We keerden op onze schreden terug, langs een oude fabriek ( met schoorsteen) die bezig was gerestaureerd te worden, met geld van Europa ( stond er bij). In een belendende ruimte was een moderne kunst-museum gevestigd, en er stonden allerlei uiterst vreemde objecten opgesteld. Museum ging pas om 1 uur open, dus we bekeken alleen wat er buiten stond.

Terug naar de oude stad, langs de muur, troffen we een heel aardig, leeg terrasje dat hoorde bij een Russisch restaurantje. daar streken we neer voor een Russisch hapje. Namen allebei pannenkoekjes gevuld met paddestoelen. Zag er erg leuk uit, een pakketje gemaakt van de flens, samengebonden met wat een grasspriet leek, bakje zure room er bij. Zo wennen we daar ook vast aan! Wim heeft een foto, maar die staat op z'n fototoestel en het plaatsen daarvan vereist nog enige studie. Wordt geprobeerd!. We keken uit op de muur met torens.

Na het eten gingen we door een poort en liepen we verder langs de muur aan de buitenkant, door een park, en daar was een tentoonstelling van inzendingen ergens voor, misschien wel een prijs voor het origineelste ding of zo, want het waren allemaal heel gekke en onverwachte voorwerpen en opstellingen. Grappig.

Vandaar naar huis, hetgeen het kortst bleek, niet over de hobbelstraten maar buitenom langs de drukke weg. Onderweg nog even wat ansichtkaarten gekocht en postzegels voor het summier aantal kaarten dat we toch nog sturen. Thuis heb ik me plichtsgetrouw als ik ben op het terras voor de deur geposteerd met agenda en pen, en heb een paar kaarten geschreven....

Panden aan de Pikk

een paar van de creatieve inzendingen

Ons eetplekje onder aan de muur

En dit uitzicht hebben we als we op onze (5e) verdieping op de lift staan te wachten....

Els

24 juni (sint jan)

Ook vandaag is voor de Balten een feestdag, om de reden die ik gisteren noemde; waarom ze er twee dagen van maken weet ik niet. Maar zo konden we rustig Riga uit, bijna geen verkeer. Vierbaanswegen zijn er daar nauwelijks, de maximum snelheid is meestal 90 kilometer, maar alles ging vlotjes. Twee uur waren we in ons hotel in Talinn (dat wij biij aardrijkskunde leerden als Reval). Onderweg wat gegeten en meteen de benzine aangevuld om morgen zo weinig mogelijk tijd te verliezen, want de voorspelling is dat we vier uur zullen moeten wachten aan de grens met Rusland, terwijl ik daar ook de autoverzekering moet proberen te in orde te brengen: Centraal Beheer verzekert zijn auto's niet in Rusland en zegt dat je dat aan de grens kunt regelen. Ben benieuwd!

Lopend vanuit ons aan de rand van de oude stad gelegen hotel Talinn ingegaan. Beetje klimmen en toen achtereenvolgens twee kathedralen bezocht: de Russisch Orthodoxe Alexander Nevsky (zie foto) en daarna de katholieke Ste Maria kathedraal vlak daarbij. In de orthodoxe kathedraal was veel meer activiteit, zowel bij de souveniropstellingen als bij ambulante geestelijken als bij twee fanatieke tachtigjarige oudjes in lang zwart die de vloeren stofvrij hielden. In de katholieke kathedraal waren toeristen bezig met kijken plus de koster die iedereen om vier uur wegjoeg.

   Bij een van de irritant vele soevenirwinkels (vgl. Volendam, Marken) gevraagd naar een fotozaak voor een batterij bij mijn camera. Een adres gekregen en na veel moeite gevonden, buiten het toeristische deel van de stad. Die stad is oud, karakteristiek en gezellig door de vele mensen en de vele terrasjes. Groepen toeristen worden permanent rondgeleid en geïnstrueerd. Maar  het is wel erg veel van het goede. Door de hoogteverschillen tussen delen van de oude stad is deze heel anders dan die van Riga. Aparter, rustieker. 

Wel de gezochte batterij gekocht. En ons de benen uit het lijf gelopen. Fris goed weer hadden we na de regenbuien onder het rijden hier naar toe.

Wat we morgen doen weten we nog niet. Veel mogelijkheden, maar ik wil die bijzondere oude stad niet meer uitgebreid bezichtigen.

.

Wim

Nog even toevoeging van mij.

Het is heel leuk dat Herman de kaart met de route bijvoegt. Om dat te krijgen met je op het kleine ikoontje met die vier hoekjes klikken rechtsboven in de kaart. Dan vraagt Googlemaps of hij je lokatie mag gebruiken en als je "ja" hebt geantwoord, wordt de kaart met onze route zichtbaar.

Het Meritonhotel waar we nu zitten is gigantisch groot; beneden zijn wel vier restaurants en bars en allerlei hoeken met bankstellen waar mensen zitten. Heel erg druk maar je kunt je dus best terugtrekken. Heel veel kinderen ook; de drukte zal wel verband houden met de feestdag, maar er zijn ook heel veel anderstaligen. We aten in Cabana, het eerste restaurant nadat we uit de lift kwamen, want ik was gewoon te moe om verder te kijken. Voor het ontbijt moeten we helemaal aan de andere kant zijn...

Zoals Wim ook al schreef is de charme van Talinn naar onze eerste indruk volkomen verknoeid door eigen succes. 

Je kunt niet ongestoord dwalen door die hobbelige straatjes zonder horden toeristen voorafgegaan door een geparaplude of vlaggende gids. En al die souvenirs....brr Wel in de gauwigheid gezien dat er hier heel veel wol- en linnenwinkels zijn....

Zien wat we morgen gaan doen!!

Els

Onderweg vanuit de auto genomen

Feestdag 23 juni door Els

Deze feestdag had dus ook nog een vervolg, omdat we om een uur of 6 weer de tram namen om kennis te  nemen van de feestelijkheden, die zich aan de kade zouden voltrekken.

Maar voordat ik die ga beschrijven, zijn er ook nog een paar dingen die ik wil opschrijven om ze me later goed te kunnen herinneren.

Eerst wat betreft de groenvoorziening in de stad. Veel parken, veel bloemen. als boom komt abnormaal veel de linde voor, maar ik heb ook een aantal kastanjes gezien, nog niet heel dikke zoals je ze in Velp aantreft, maar toch....en verder valt op het grote aantal jasmijnstruiken, die volop in bloei staan. En wel die " ouwerwetse", met enkele bloem. Heerlijk ruikend, en zwaar overhangend van de bloemmassa.

De bakken zijn gevuld met gewone geraniums, hanggeraniums, maar ook veel begonias in allerlei soorten. Ik kijk altijd meteen in andere landen hoe men de potten en bakken vult in straten en op pleinen, heel interessant. Heel veel nieuws heb ik niet gezien. Ze werken veel met donker en licht blad en dat zouden ze in Nederland ook meer moeten doen. 

Wat ik me graag altijd wil herinneren, is de muziek, die een tubist en hoornist samen stonden te maken na een grote regenbui. Ze schudden even hun instrumenten droog, en speelden een duet. (Ze stonden vóór de " drie broeders", dat zijn drie oude panden naast elkaar; het oudste dateert uit 1649. ze stammen uit verschillende tijden, en zijn zo genoemd n.a.v. de " drie zusters" , die in Talinn te zien zijn.)

Het klonk prachtig daar in dat smalle straatje tussen de huizen en ik was ineens zeer ontroerd.

Ik had nog zo'n moment, nl toen we in de Dom rondgekeken en de kloostergang hadden gezien, gingen we onder een luide donderslag de kerk weer in, en daar klonk een koor. Kennelijk een koor dat een uitstapje maakte naar Riga en in de Dom even iets liet horen. Het bleken Russen te zijn, want Wim kon iets begrijpen van wat de dirigente vertelde. Het moet echt een kick geven als je als groep in zo'n ruimte iets ten gehore kan brengen; een luid applaus klonk; het was fantastisch! een bofmoment! Alweer eentje.

Om 6 uur gingen we dus weer de stad in; gezellige boel, veel mensen met bloemenkransen en/of bosjes bloemen, allemaal veldbloemen en veel grassen en eikebladeren. De mannen droegen meestal een krans van eikebladen. Een regenbui deed ons al vrij snel naar een eetgelegenheid uitzien. We kwamen terecht in een echt Lets restaurantje. Adverteerde ook als zodanig. Bleek een zeer goeie keus, want niet alleen was de sfeer goed, het interietr prima, de bediening uiterst aardig en behulpzaam; het was echt erg lekker en ik heb zitten smullen. Groente eten ze hier niet veel, aardappeleln des te meer, en ook sla wordt hier veel verbouwd want daar is ook altijd veel van aanwezig (ook bij het ontbijt), wat voor mij geen bezwaar is. (het tegendeel)

Het Letse bier smaakte ook prima, maar eerlijk gezegd proef ik geen verschil met Grols of Heineken....

ik las dat onder de Russen de Letse brouwerijen gesloten moesten worden, en pas de laatste jaren weer in ere zijn hersteld. 

Na het opdienen van het eten werd er een foto van ons gemaakt (met maaltijd natuurlijk) en die wordt ons per e- mail toegezonden. Ik kijk er naar uit!

Intussen scheen de zon weer en liepen we in een stroom van mensen naar de kade. De feestelijkheden (die tot 3 uur vannacht doorgaan) bestonden uit zang en dans. En eten en drinken aan lange tafels.

Aan het begin stonden er tafels met allemaal bloemen en grassen

waar iedereen een krans of vlecht van mocht maken, wat dus een hele drukte was. Vooral meisjes natuurlijk, met hun moeders en zusjes.

Dansgroepen van allerlei kaliber, met live muziek, zeer meeslepende muziek over het algemeen, en mijn volksdanshart ging open! Kennelijk leeft dat hier gewoon en is populair bij jong en oud, ook bij jongens! 

voor de kinderen waren er allerlei spellen, die je bij ons niet meer ziet.....soort zaklopen, steltlopen over hindernissen, met een takkenbos ballen in een kuil vegen, met een koolraap wat paaltjes omgooien, en dat soort van dingen.

Na een uurtje hadden we het wel gezien. De vreugdevuren, die al wel gestapeld lagen, worden natuurlijk laat op de avond pas ontstoken. Ik heb weliswaar gehoord dat, als je de avond van St Jan naar bed gaat vóór zonsondergang, je een slecht jaar tegemoet gaat, maar we zijn toch maar huiswaarts gekeerd en nemen dat risico dan maar.....

Een paar kiekjes om een indruk te geven van het feestelijke gebeuren

Feestdag 23 juni door Wim

Musea zijn vandaag dicht, want de nabijheid van Sint Jan en/of de langste dag maken vandaag tot een Letse feestdag, met straks feestelijkheden.

Riga is een grote stad, heeft meer inwoners dan Amsterdam. Letland heeft tot 1920 deel uitgemaakt van het tsaristische Rusland (en na 1941 van de Sovjetunie), en Riga was toen in grootte de derde stad van Rusland, na Moskou en Sint Petersburg. Riga ligt aan de monding van de Daugava, die wij vroeger leerden als (Westelijke) Dwina en die in Rusland (de lengte is meer dan 1000 kilometer) nog wel zo heet. Door deze ligging werd Riga  een bloeiende handelsstad en lid van de Hanze. De stad bloeit nu al vele jaren niet meer zo, maar is wel de hoofdstad van Letland en de grootste stad van de drie Baltische staten. - De 'Oude stad' ademt het voorspoedige verleden. Els' vriendin Ton schreef als reactie op Els' blog van gister dat bekenden uit haar omgeving zeker wisten dat er in 1995 van terrasjes geen sprake was; nu zijn er even veel als in Parijs of Amsterdam, fleurig en gezellig. We dronken vanmorgen op het Domplein op zo'n terrasje koffie in het zonnetje; toen we daar na een bezoek aan de dom, een middeleeuwse kerk met originele kloostergang, weer langskwamen was daar in de regen wel wat minder fleur en gezelligheid.

   We bekeken in de 'Nieuwe stad', grenzend aan de oude maar zonder de wirwar van onpraktisch bekinderkopte straatjes, de vermaarde Jugendstil-huizen, fraai gedecoreerde kasten van panden in een soort ambassadewijk, die wel een beetje had van de Vondelparkbuurt in Amsterdam waar wij de eerste jaren van ons huwelijk gewoond hebben. Uiterst intensief versierde gevels zagen we, met veel interessante hoofden en welgevormde lichamen. Een aantal van deze huizen is gebouwd door Michail Eisenstein, de vader van de regisseur van de klassieke fillm 'De pantserkruiser Potemkin'. Nergens in de wereld, zeggen de boekjes, vind je zo'n aantal van zulke mooie jugendstil-gevels. Verbazend veel groepen, vaak met in het Duits instruerende rondleiders, kwamen we in de ochtend tegen; kennelijk een culturele must voor de jongelieden. - Ook wij maakten vele foto's, beetje gehinderd door de zon; de regen overviel ons daarna, maar hield op voordat de bomen, en in die buurt zijn er veel, allemaal lek geworden waren. 

De feestdag brengt mee dat het openbaar vervoer vandaag gratis is, en omdat we zo'n goede verbinding van het hotel naar de stad hebben, eens per zes minuten een tram die je in ongeveer tien minuten brengt of haalt, hadden we besloten de dag in tweeën te knippen en van twee tot vijf naar het hotel te gaan, om daarna weer in de stad te eten en te kijken naar ( c.q. mee te doen aan) de in het vooruitzicht gestelde feestelijheden.

Letten en Litouwers zijn geen vrolijke mensen. Het zal wel komen door hun recente verleden. Ik heb de laatste dagen een grotere weerzin gekregen tegen het sovjet-systeem, waarin gebrainwashte mensen de macht hadden en zonder aanzien van een persoon iemand oppakten, opsloten en wegvoerden. Omdat je een opleiding had gehad, of omdat je leiding gaf aan anderen. Definitief weg met jou. Echt weg. Onrechtvaardigheid zonder beroepsmogelijkheid. - Als je hier bent besef je, moet je beseffen hoe

weinig je kon beginnen tegen de overmacht van een onrechtvaardig systeem. Letten en Litouwers hebben geen behoefte om aardig te zijn.

Een kleiner drama, maar wel vervelend, is dat ik voor de batterij van mijn camera(-tje) een verkeerde oplader heb meegenomen. Ga proberen een extra batterij (accu) te kopen of een adequate oplader, maar schat mijn kansen niet hoog. Mijn nieuw gekochte toilettas met inhoud had ik ook al vergeten in te pakken; nieuwe tandenborstel en nieuw nagelschaartje gekocht maar voor straf laat ik mijn baard maar groeien. Dat staat straks in Sint Petersburg misschien ook wel goed.

Wim

Jugendstilgevels, details ervan ....

Eerste Letse avonturen

zondag 21 juni 2014

t Was weer druk aan het ontbijt: grote groepen die vervolgens in een bus gepropt en ergens heen worden gevoerd. De stemming is opgewekt en er wordt druk, veel en vet gegeten. Nee, nee, en nogmaals nee, niks voor mij.

We reden heel gemakkelijk de stad uit. Het weer was veel minder dan gisteren, en af en toe hadden we wat regen onderweg, afgewisseld met zon. Prachtige luchten dus, boven een groen landschap. Veelal vlak, leeg, veel gras, ook wel gewassen, en veel bomen. Af en toe ooievaars, samen op een weiland, zoals we dat in Hongarije ook zagen. Af en toe ook zacht glooiende akkers, en watertjes. Weinig verkeer weer. Riga was zo'n 300 km, waarvan de laatste 50 in Letland. Vlak voor de grens tankten we en maakten we de laatste litas op aan kittekatten en twixen. In Letland heerst sinds jl januari de euro, dat is wel gemakkelijk! Het is al moeilijk genoeg met al die vreemde moeilijke talen. Ik kan geen verschil horen tussen Litouws en Lets, dat zegt al genoeg. Ik denk wel dat we Ests zullen kunnen onderscheiden, want ik hoorde een paar Esten praten en dat was echt heel anders.

Naarmate Riga naderde nam het verkeer wel toe, maar we draaiden heel soepel de stad in en alles leek prima te gaan; de Brivibas Iela zo gevonden, maar het nummer 199 was er niet zei de tomtom. Het was een brede straat met troosteloze, volgens mij lege kolossale grijze gebouwen, niet bepaald een omgeving waar je een hotel verwacht....Dus reden we verder; je mocht nergens links of rechts af. bij de eerste gelegenhied waar het wel mocht, gingen we rechts, keerden we en reden even een benzinepompstation-oprit op om het te vragen. Er stond een of andere hulpdienstauto, en Wim stapte uit met het adres in z'n hand. De man sprak Engels noch Duits, maar gebaarde dat we hem moesten volgen. Hij reed dus voor ons uit, en zie, een eindje van de straat af, stond een totaal nieuw (lijkt het) enorm complex met "Days Hotel" erop, een foeilijk gebouw in een dus foeilijke omgeving...hier word je meteen met je neus op het feit gedrukt dat we in een arm land vertoeven, dat het verschrikkelijke Sovjetverleden nog maar net achter zich heeft gelaten.

Kamer op de 4e etage (dat is voor ons idee dus de 3e). Weer in tinten rood/oranje. Het tapijt in de gang is in drie kleuren oranje, en daar past mijn nieuwe oranje linnen sjaal precies bij!

We gaan eerst wat eten hier, want daar hebben we wel zin in. Het restaurant waar we ook vanavond moeten zijn voor het diner, is op de 6e etage, en we eten soep van de dag op het dakterras, vanwaaruit ik een foto neem van Wim met het aftandse gebouw op de achtergrond, dat tegenover het hotel staat

Lunch op dakterras

Na de heerlijke soep vertrokken we richting centrum. Door onze drukke straat gaan  bussen, een paar trolleybussen en twee trams, dus mogelijkheden genoeg. We namen tram nr 6 en dat bleek later de beste keus, omdat die vaak en op tijd gaat, en je het verst de oude stad in brengt.

We hadden niet echt een plan: wilden wat door die oude stad kuieren en rondkijken. Bij de VVV waar we een kaart kregen, hoorden we dat morgen alle musea dicht zijn. Het is hier morgen een nationale feestdag vanwege de zomersolstice. Er lopen vandaag ook al veel vrouwen met bloemenkransen op hun hoofd en kinderen met bloemen en ook veel mensen met bosjes veldbloemen in hun hand. Jammer van die musea; dat moeten we vanmiddag dan maar meteen doen. We gingen eerst naar het grote kunstmuseum. Prachtige gebouw. ( zoals zo veel hier) en mooie vaste collectie. Fijn dat we dat gedaan hebben! Daarna wilden we ook nog naar het Museum waarin de vrijheidsstrijd van de Letten wordt uitgelegd en beschreven: helaas werd dat museum een uur voor sluitingstijd gesloten vanwege het feest morgen...dat is wel jammer, maar sommige dingen zijn nu eenmaal zo. Soms heb je geluk, soms pech. En: het goede nieuws is dat morgen het openbaar vervoer GRATIS is! En er schijnen morgen in de stad overal festiviteiten te zijn....dat zullen we dus meemaken. Wel is er koud en nat weer voorspeld: 4 graden schijnt het te worden. Sneu voor al die Letten die morgen willen feestvieren.... ( en voor ons) "Met Kerst was het hier warmer" merkte iemand op!

Het is gezellig druk in de oude stad. Heel aangename ,levendige sfeer. Pleinen met terrasjes (verwarming aan ), veel gezinnen, alle winkels open. We gingen ook nog naar het Vrijheidsbeeld, dat eigenlijk de oude van de nieuwe stad scheidt , en dat het belangrijkste vrijheidsmonument van Letland is; het plein fungeerde veel als plaats voor demonstraties ook in de jaren 90, het dateert nog uit 1935 (15e verjaardag van de onafhankelijkheid van Letland). De Russen schijnen op allerlei manieren te hebben geprobeerd het beeld weg te krijgen, bv met het argument dat er instortingsgevaar zou zijn door al het verkeer op het plein er om heen, maar de Letten hechten erg veel waarde aan dit monument ( en hebben het plein eromheen verkeersvrij gemaakt om die zogenaamde instorting te voorkomen....). Er is permanente bewaking. Het is 45 meter hoge zuil, met een meisje met drie sterren in haar opgeheven handen. 

Nog even de bloemenmarkt overgelopen; ze waren wat aan het opruimen, maar het rook er heerlijk. Wat doen ze met al die bloemen, vraag je je af, als die veldboeketten, die lathyrus-bosjes zie.Hopelijk komen ze bij mensen terecht die er plezier aan hebben, en niet op een composthoop!

We werden wel erg moe zo langzamerhand, en gelukkig konden we heel gemakkelijk een halte van tram 6 vinden. Supercomfortabel, een halte voor de deur. Even de haveloze straat oversteken via een nog havelozer tunneltje, grasveldje over en ons surrealistische hotel binnen.....

Diner op de 6 e etage.  Niet te beschrijven: 7 tafeltjes voor twee personen achter elkaar... "We zitten vanavond in een rijtje" riep Christien ons toe"

Het eten was matig, maar in deze wijk hoort dat ook vind ik.....

Nog even heel iets anders. Wij kunnen niet mailen, en dus ook jullie mail niet beantwoorden. Sommige mensen kan ik antwoorden via whatsap, sommige niet. Wees er van overtuigd dat we alle mail krijgen, lezen, en dat we dat heel leuk vinden! 

En nu nog wat foto's plaatsten, altijd weer een avontuur. De ene dag gaat het gemakkelijk en denk ik het te beheersen, een andere dag lukt het helemaal niet. Daar word je bescheiden van, toch?

Leuke versierselen in het park tussen oude en nieuwe stad

Els

Zaterdag in Vilnius

Na de regen van gisteren vandaag mooi zonnig weer. Fris, zonnig stadswandelweer. Opnieuw naar het centrum, de 'oude stad'. Vilnius is een (middel)grote stad, het centrum is dan ook veel groter dan dat van Arnhem, en er is veel te zien. De stad is in de oorlog niet verwoest, wel beschadigd. De tientallen  kerken staan er goed onderhouden bij en de bevolking is katholiek, praktiserender dan bij ons. We bezochten op het universiteitscomplex met zijn vele courts, beetje lijkend op die van Cambridge, maar niet met inwonende studenten en wel met collegezalen, de prachtige laatbarokke St. Johanneskerk, ook de moeite waard als je niet weg bent van barok. Nog een barokke kerk, ouder en niet herbouwd na een brand zoals eerstgenoemde was de St.Casimir, gebaseerd op de S.Jesù in Rome, de Jezuietenkerk in Rome van Ignatius de Loyola, voor mijn gevoel een exacte kopie, maar met andere ramen en daardoor veel lichter dan de sombere en benauwende Jesù.

Genoeg over kerken. De stad was gezellig en er waren nogal wat toeristen. Barnsteen is een van de trekpleisters van deze streek, ik bedoel van de Baltische kust, en in het binneland profiteert de handel mee. Vroeger was het meer voorhanden dan nu, want het spoelt alleen maar aan na een zware storm en de vindplaatsen zijn heb ik begrepen zo goed als leeg. We waren in het plaatselijke barnsteenmuseum, zagen allerlei bewerkte vormen en ook de bijzonder gewaardeerde 'insluitingen', vliegjes en andere insectjes die gebarnsteniseerd zijn. Je kunt barnsteen in plastic vrij makkelijk namaken, maar fakes zijn ook weer makkelijk te herkennen (misschien door ons nog niet zo goed).

Vilnius en mischien wel heel Litouwen is bekend om zijn linnen. Els was gecharmeerd van enkele hier geproduceerde sjaaltjes, om de kleur en in de linnen-heid, en op een marktje kon ze de koopdruk niet langer weerstaan. Heel bevredigend, ook voor mij.

Het holocaustmuseum was op zaterdag dicht. Els wilde toch iets zien van de wrede tijd die hier nog maar 25 jaar geleden aanwezig was, en we hebben het museum voor/van genocideslachtoffers, het KGB museum bezocht. Bij Geert Mak, Europa, had ik iets over het Baltische verleden gelezen: na 20 jaar een zelfstandige staat geweest te zijn zijn ze door de nazi's en daarna de Russen mishandeld. Honderdduizenden gedeporteerd naar Sovjetkampen in Siberië. Er was een kaart van Siberië met waar al die kampen zijn geweest. Heel verspreid, van Kamtsjatka tot Tasjkent en van vlak bij Wladiwostok tot veel plaatsen in Noord-Siberië. Honderden kampen waar ze bijna allemaal op den duur doosdgingen, de kinderen het eerst. Er waren er die na 15 jaar teruggekomen zijn. - Ik vond de presentatie indrukwekkend en niet fijn om te zien. Geroerd werd ik door foto's uit 1989, bij een herdenking van het verlies van onafhankelijkheid in 1939, waar je zag dat mensen aan de straat uit hun auto's kwamen om in een rij te gaan staan, van Talinn in het noorden van Estland tot de grens ten zuiden van Vilnius, om een zingend menselijk snoer te vormen en daarmee hun verlangen naar vrijheid te onderstrepen, onderzingen. - De cellen onder in het museumgebouw, dat als kantoor en ondervragings- en folterruimte heefte gediend en daar de sporen van draagt heeft Els even bekeken, ik kon dat niet goed opbrengen.

Stadhuis, Museum voor moderne kunst en veel andere dingen hebben we (vrijwel) overgeslagen. 

Beeld uit het Katholieke verleden op het plein voor de kathedraal

Zomaar een straatje in de oude stad. De pottenbakker op de hoek heeft vazen en kannen half in de muur gemetseld

Potsierlijk uitgedoste kindjes... Waarschijnlijk t.g.v hun doop, in Johanneskerk in het universiteitscomplex

Lunch op heel gezellig pleintje