rijden van Tallinn naar St Petersburg, en door het spitsuur van St Petersburg het Park Inn hotel vinden...

I

26 juni 2014

Uit de titel mag duidelijk zijn dat het gelukt is!!

6 uur de wekker, en 7.15 reden we, Tallinn uit. Het ging allemaal vrij soepeltjes: een kilometer of 50 wel op een mooie autoweg (Europees geld) : beetje saai landschap, veel vlak land, steppe-gelijk, en bossen. Weinig dorpen, weinig huizen, en weinig mensen. De enige onderbreking was een uitgebreide omleiding, die ons a.h.w. langs een toeristische route tot vlak langs de baai leidde. Daar zag je ineens vlak aan de kust (daar schijnt een mooi strand te zijn dat in de Russische tijd tot een bloeiend strand- en badleven had geleid en nu weer in de vergetelheid raakt..., dus ws lege vervallende hotels en huisjes en zo). Af en toe rijst er in het verlaten landschap een enorme fabriek op, met pijpen, vreselijke grijze gebouwen, en hekken. Niet allemaal verlaten, maar soms wel. Luguber vind ik het een beetje. Geen idee wat daar dan geproduceerd werd.

Onze algemene richting was Narva, een vrij grote Estonische plaats, op de grens met moedertje Rusland.

En daar begon het avontuur van de Russische grens oversteken met je auto. Zo' n twee kilometer voor de grens moesten we ons melden op een gigantisch parkeerterrein waar aan de ene kant een klein houten gebouwtje stond, waar Wim al z' n papieren moest laten zien, €1.70 betalen, en in ruil daarvoor naar een gebouwtje ( waar een grote 2 op stond) aan de andere kant moest rijden, om daar vervolgens, na betaling van €3,00, en na laten zien van weer al z'n papieren, weer een ander onduidelijk papiertje kreeg. Toen moesten we doorrijden door de stad naar de echte grens (en eerlijk gezegd hadden wij eerst die afslag naar dat transit-terrein gemist  en waren we bij de grens al teruggestuurd naar dat grote transitterrein.... we besparen de lezer de moeite die we hadden niet alleen om dat terrein te vinden, maar vooral ook om weer op de goed weg terug te komen.., ). En daar begon het bureaucratische circus. We waren derde in de rij " valt mee" denk je dan...jaja. Passen laten zien, auto controleren, alles open, ook de motorkap, waar met een zaklantaarn gespeurd werd naar een ons onbekend nummer, weer alle papieren, plus de ontvangen bonnetjes, en we mochten verder, nadat we een aantal in te vullen formulieren hadden gekregen. Nou dat viel dus mee. Wim vroeg aan de douanemevrouw waar hij een verzekering voor drie dagen Rusland voor de auto kon kopen, want dat hadden we gehoord in Nederland (Centraal Beheer verzekert niet voor Rusland). Wist ze niks van, maar, zei ze opgewekt, dat kon ws bij de Russische grens, want we hadden alleen nog maar de Estonische grenspost gehad. O ja natuurlijk, nooit aan gedacht!

Bij de Russische grens moesten we de formulieren ingevuld inleveren. Twee maal twee formulieren, voor elk eentje denk je dan. Dus vulden we braaf al onze gegevens in, in vrij onduidelijke spaties en tussen lijnen, en in hokjes waar nauwelijke een letter of cijfer in paste. 

Ingeleverd, maar nee: " mistake, mistake" riep de trien in uniform, en we kregen nieuwe formulieren. Wim had niet tussen de lijntjes geschreven, en bovendien: het ene formulier moest alleen door de chauffeur worden ingevuld,  en wel in tweevoud. Het andere, kleinere waar we er ook twee van hadden, dat moest we wel allebei beschrijven. Duidelijk nietwaar? Enfin, zo word je gewoon beziggehouden. Ik geloof dat we toen verder mochten, althans een eindje. Weer een slagboom. Weer een mevrouw die wéér onze paspoorten moest zien. 

Het goede nieuws was dat Wim wél van iemand die een beetje Engels sprak (want dat is natuurlijk ook het probleem) had gehoord dat er inderdaad iets verderop, al over de grens en dus in Rusland, een kantoortje was waar je je auto voor in Rusland kon verzekeren. Gelukkig vonden we dat (was erg klein en verstopt achter de rij vrachtwagens die aan de andere kant van de weg stonden te wachten), en Wim ging gewapend met alle papieren naar binnen. Bleef een half uur weg, en kwam toen triomfantelijk wapperend met een groot papier naar buiten, : we zijn verzekerd!! De reis kon beginnen. Intussen was het over enen, en Rusland moet je daar ook nog een uur bij op tellen.

2e hokje

1e hokje

Verzekeringshokje

Gelukt!

Een eind Rusland in bedachten we dat we toch wel moesten stoppen voor koffie en iets in de maag. Uitspanningen of wegrestaurants zijn hier niet, maar een eenvoudig café voor vrachtwagenchauffeurs was wel te vinden. Gouden greep want ondanks het gemis aan gemeenschappelijke taal kregen we heerlijke koffie, en een ....  erbij (vergeten hoe het heette), en dat was een soort omelet dubbelgeslagen met iets hartigs ertussen. Met een lekker pittig rood sausje. "pakapaka" en dat is geloof ik "tot ziens"!

Je ontdekt dan al gauw dat Russen ruige rijders zijn: ze halen links en rechts in en letten niet op snelheidsborden. Niet zo leuk. Al met al nog zo'n 132 km op Russische bodem, althans als je het meteen goeddoet. We hadden gelukkig de tomtom, maar die raakte totaal van slag toen we op een soort nieuw steksel van wegen kwamen, die kennelijk nog niet zo lang bestaat. en zo reden we in het lucht ledige, en hadden totaal geen idee waar we waren. En op dat moment kreeg ik ook spijt dat ik niet meer heb gedaan aan het lezen van de Cyrillische letters, want ik kon geen straatnaam zo gauw ontcijferen. Tot ons geluk vatte Tomatoma de draad weer op en reden we in principe soepel door de stad. In het spitsuur, waarlijk geen lolletje. Brug over naar het Vasily-eiland om het maar even eenvoudig te zeggen). Ons hotel, Park Inn, ligt helemaal aan het einde van dat eiland, en is buiten proporties groot, er volgt nog wel een foto.

We parkeerden eerst maar gewoon voor de deur, gingen inchecken en onze kamer inspecteren (en meteen ruilen voor een andere, omdat hij een enorm eind van de lift lag. Het is je niet voor te stellen hoe groot het hier binnen is: daar is het hotel in Tallinn nog niks bij vergeleken). Winkels, restaurants, bars, het houdt niet op.

Toen we ons geinstalleerd hadden gingen we de auto naar een parkeerplaats brengen. Die liggen op het terrein rond het hotel, maar zijn in particulier beheer, dus moet je extra betalen. 

Toen we in de bar zaten, bleken daar ook Pim en Christa te zitten, en we dronken gezamenlijk een biertje. Eerste keer dat we iets samen deden.

Later zaten we ook nog toevallig in hetzelfde restaurant, maar niet samen. We aten trouwens erg lekker, boeuf Stroganow.

Witte nacht, dus nog licht en al half elf......

Els