na een dikke pils (Wim) en thee (voor mij) in het hotel in de lounge, gingen we naar een kleine pizzeria die we onderweg gezien hadden. Behoorlijk primitief, maar heel erg lekker en ook aardige mensen: dat is erg belangrijk als je elkaar niet kunt verstaan. Wat kan dat lastig zijn, die taal!
Toen we buiten kwamen, regende het en kon je Wim door de regen zien rennen, in z.n truitje en op sandalen: ik had er graag een foto van gemaakt!
vrijdag 20 juni
Vroeg ontbeten zodat we snel weg konden. Eerst tanken en toen richting Vilnius. We wilden onderweg naar het ethnografische Museum in Rumsiskes, genaamd Lietuviu liaudies buites Muzee ( schrijf dat maar eens zonder schrijffouten!)
Klaipeda was nog wel aardig druk zo in het spitsuur, maar eenmaal op de A1 naar Vilnius merk je hoe het is om in een dun bevolkt land te wonen. Lege weg, voor en achter, af en toe een vrachtwagen, en zo reden we door een mooi zacht glooiend, groen landschap met hier en een daar een boerderijtje, een stroompje, wat paarden, en verder niets dan bomen.
We passeerden Kaunas, wat vroeger de hoofdstad van Litouwens was. Het eerste dat opvalt zijn de troosteloze lelijke, grijze woonblokken, precies zoals je in Moskou verwacht. Die stammen dus uit de Russische tijd. Later in Vilnius trouwens ook weer. Wat een erfenis!
Even na Kaunas naar het Zuiden, naar Rumsiskes. De weg nog even gevraagd, wat ook moeilijk is in het Litouws, maar alles lukte, en het openluchtmuseum gevonden in een heel eenzame plek. Ineens een gigantisch parkeerterrein, waar je moest betalen om je auto daar in de wildernis achter te laten. Veilig idee. Er waren misschien nog wel 8 auto's .....
Via een houten toegangspoort naar binnen. in principe is het een rondwandeling van 6 kilometer en daar hadden we zin in. Je kon trouwens ook per auto een soort ringweg rijden. Je liep dus in een soort boslandschap, stak een allerleukst bruggetje over, klom een stuk, en dan ineens staat er een kerkje, is er een dorpsplein, waar je in de huizen kunt kijken, waar mensen in klederdracht lopen ( maar er waren geen bezoekers, wat sneu....). Zo stapten we bij een pottenbakker naar binnen, waar een vrouw potten zat te decoreren, en een man z'n werkbank stond schoon te vegen. Ze spraken geen Engels maar ik mocht wel een foto maken. Gek, zo' n verlaten boel. Ik kocht een kleifluitje.
Iedere streek heeft zo' n enclave van huisjes, alles uit de 19e eeuw. Voor ons, die de provincies helemaal niet kennen, niet zo boeiend, maar op zich vond ik het heel mooi gemaakt, en zeer goed onderhouden. Veel vrijwillerswerk denk ik.
Op zoek naar een plaats om iets te eten en/of drinken kwamen we ten onrechte weer bij de ingang terecht, wat niet zo erg was want het was erg hard gaan regenen intussen en we werden behoorlijk nat, ondanks de grote paraplu's.
Verder naar Vilnius wat nog maar een uurtje was. De tomtom wist wel waar het hotel was; de eerste poging om ons rechstaf te laten gaan, eindigde in een tunnel, maar ze herstelde zich zeer snel, en bracht ons zoals behoort naar het Europa City Hotel. Onze kamer is aan de zijkant, en dat lijkt heel rustig. Alweer zo'n mooie kleur gordijnen en sprei, prachtig donkerrood, en van zijde, lijkt het.
De ontvangst matig vriendelijk, om niet te zeggen vrij kortaf.
We gingen meteen maar de stad in; naar de oude stad is het verder lopen dan we dachten, maar er gaan ook bussen. We gaan nog beslissen wat we doen morgen. Het is een levendige stad, veel doenigheid, veel terrasjes, leuke sfeer. Het verleden grijnst je aan alle kanten aan d.m.v. standbeelden, heel vervallen oude gebouwen, gedenkplaten, en aanwijzingen naar andere monumenten. We gaan het morgen zien.
Thuis gedronken en gegeten. Ook de bediening in het restaurant is niet erg vriendelijk. Maar goed ; het eten was prima, beter dan eergisteren eigenlijk. En nu zitten we in de lobby met aan de ene kant het restaurant waar een Poolse groep zit te eten, en aan de andere kant de ruime ontvangsthal met receptie en een aantal kwebbelende mensen: kortom; zoasl je van een hotel verwacht. Gisteren was er helemaal niets te doen in hotel Navalis, ook geen gasten behalve wat zakenlieden en wij. En dat " wij" bestaat uit ons en een ander echtpaar dat ook deze reis maakt. Aan boord had ik al een gevoel dat zij ook deze reis zouden maken. In Klaipeda zaten ze in hetzelfde hotel, en toen wij zaten te eten vanavond, kwamen zij ook binnen en werden naast ons gepoot. Toen hebben we ons maar officieel even voorgesteld en voortaan noem ik hen Christien en Pim. Ook voor hen is dit een groot avontuur, net als voor ons.
Els
Kerkje in openluchtmuseum..
In de pottenbakkerij
Conservatorium waar Heifetz studeerde...
No comments:
Post a Comment