Baltische staten, St.Petersburg, Helsinki: Een dag in Tallinn

woensdag 25 juni 2014

We hebben een supermooie kamer, ruim, met twee makkelijke stoelen en een tafeltje, een bureau, twee aparte bedden, ruime kasten en een fraaie badkamer met bad. Het enig e bezwaar is dat (en dat zal overal in dit hotel wel zo zijn) je bij voortduring de airco hoort brommen. Ik stelde me in bed gewoon voor dat we aan boord van een schip lagen en zachtjes door de nacht voeren, en had nergens last van. En Wim slaapt altijd en overal goed dus.....

Het ontbijt was veel, divers en rommelig, door de enorme hoeveelheid mensen, die kwekkend en roepend met borden volgestapeld met worstjes, haring en croissants, een plaatsje proberen te vinden...Ikzelf red me nog wel aardig omdat ik meestal vermoed waar je welke dingen kunt halen of opscheppen, maar Wim zie ik aarzelend en een beetje ontheemd kijkend zich in zo'n massa begeven, en dan lijkt hij ineens heel erg op zijn vader.

Maar goed, we vermoeden dat het hotel in st Petersburg nog veel groter en massaler is, dus dit is een goede voorbereiding. Alle talen hoor je, en je kunt ook meteen eet-gewoontes gewaarworden.

Fijn was, dat Pim ook een Canoncamera heeft. Niet dezelfde als Wim, maar de breedte van de batterij is dezelfde en met kunst- en vliegwerk kun je de batterij van Wim wel opladen in de oplader van Pim....

Dus Wim is de hele dag bezig met het opladen van zijn batterijen....

Wat fijn, zulke reisgenoten... We zijn allevier nogal op onszelf trouwens, het zijn een beetje hetzelfde soort mensen, iets jonger. Geen last van elkaar, en af en toe zelfs gemak. Soms ontmoeten we elkaar bij toeval op straat, soms alleen bij het ontbijt. Zij deden het slimmer en gingen iets later ontbijten, en toen waren er al een tiental busladingen verdwenen. Hier zie je wat " toeristenindustrie" is!

Een kijkje in de ontbijtruimte....

We gingen weer op pad, en liepen nu een beetje anders, heel leuk, langs de Russische kerk afdalend langs een trap, en verder afdalend: we gingen zelfs een souvenirwinkel in, of eigenlijk een soort creativiteitswinkel, met veel houten dingen, en gietijzeren voorwerpen, maar ook weer wollen en linnen weefsels. Aardig meisje en niet opdringerig, want dan loop ik hard weg. Ik kocht mooie appelhouten knopen voor een vest of zo, en nog zo wat. ik word of liever gezegd werd wel steeds bijna verleid tot het aanschaffen van zo' n mooi gebreid vest met Noorse patronen , die je hier overal ziet liggen, maar je moet wel zeker weten dat je dat ook veel gaat dragen, en bovendien vind ik zó veel mooi, dat ik toch niet direct kan kiezen. Dus liepen we verder. Het Ests is ondoorgrondelijk, maar een paar dingen zijn prettig; de straatnamen zijn niet zo lang en moeilijk als in Riga en we hadden het dus over: gaan we over de Pikk of nemen we de Lei? Dat is nog eens te onthouden! En de Kunga en de Nunne...dat kan ik nog net aan.

In een tweedehandsboekwinkel recht tegenover de Inlichtingen, scoorde ik een Ests ABC -boekje, een welkome aanvulling van mijn verzameling. In het Litouws en Lets was het niet gelukt vanwege die winkelsluiting op feestdagen.

We dronken koffie op het Raekoja-plats, heerlijk in de zon. we boffen vandaag met het weer, want, zo vertelde iemand: eergisteren sneeuwde het hier nog!

En toen namen we de Pikk en liepen zo langs prachtige oude panden, o.a. de "drie Gezusters" de tegenhanger van de "drie Gebroeders" in Riga, en oude gildehuizen. Ik ben altijd maar blij dat ik niet achter een gids hoef aan te hobbelen ( zeker over deze hobbelkeien!), die weliswaar allerlei wetenswaardigheden exact weet te vertellen, waarvan ik weet dat ik ze even snel vergeet als sneeuw smelt in de brandende zon.... Een stad bestaat voor mij voornamelijk uit hoe de sfeer is, en een aantal dingen die ik wil weten en ook kan onthouden, en niet uit een verzameling feiten en wetenswaardigheden.

We gingen door een oude poort richting haven, en kwamen terecht, niet in de haven zoals die nu in gebruik is bv voor het aanleggen van cruiseschepen ( want die komen hier heel veel), maar in een heel oud en vervallen gedeelte, waar kades op instorten staan, huizen half afgebroken, en het plaveisel in geen 100 jaar is hersteld. Er was een soort heel grote oude verlaten bunker van enorme omvang. met trappen kon je omhoog, wat we ook deden, maar dat was een beetje riskant. Unheimische plek. Af en toe reed er een auto langs, want dit was wel de toegangsweg tot een veer naar Helsinki.

We keerden op onze schreden terug, langs een oude fabriek ( met schoorsteen) die bezig was gerestaureerd te worden, met geld van Europa ( stond er bij). In een belendende ruimte was een moderne kunst-museum gevestigd, en er stonden allerlei uiterst vreemde objecten opgesteld. Museum ging pas om 1 uur open, dus we bekeken alleen wat er buiten stond.

Terug naar de oude stad, langs de muur, troffen we een heel aardig, leeg terrasje dat hoorde bij een Russisch restaurantje. daar streken we neer voor een Russisch hapje. Namen allebei pannenkoekjes gevuld met paddestoelen. Zag er erg leuk uit, een pakketje gemaakt van de flens, samengebonden met wat een grasspriet leek, bakje zure room er bij. Zo wennen we daar ook vast aan! Wim heeft een foto, maar die staat op z'n fototoestel en het plaatsen daarvan vereist nog enige studie. Wordt geprobeerd!. We keken uit op de muur met torens.

Na het eten gingen we door een poort en liepen we verder langs de muur aan de buitenkant, door een park, en daar was een tentoonstelling van inzendingen ergens voor, misschien wel een prijs voor het origineelste ding of zo, want het waren allemaal heel gekke en onverwachte voorwerpen en opstellingen. Grappig.

Vandaar naar huis, hetgeen het kortst bleek, niet over de hobbelstraten maar buitenom langs de drukke weg. Onderweg nog even wat ansichtkaarten gekocht en postzegels voor het summier aantal kaarten dat we toch nog sturen. Thuis heb ik me plichtsgetrouw als ik ben op het terras voor de deur geposteerd met agenda en pen, en heb een paar kaarten geschreven....