Naar Helsinki

Vanmorgen om zeven uur ontbeten, eerder kon niet, zondag! Kwart voor acht rijden, door kalm Sint Petersburg; kwart over acht de stad uit, verbazend. Met mooi weer vertrokken, maar twee en half uur later, bij de Russische grens begon het te spatten, en in Finland reden we in een voortdurende regen.

 Over de Russische en Finse grens deden we elk ongeveer een half uur; alles gebeurt dubbel en in volle ernst. Bij de Russen buiten, bij de Finnen binnen, in een modern ruim vertrek. Bij de Russen kwamen we een voor een, bij de Finnen in porties van een stuk of twintig mensen, zo'n tien auto's dus. Waar ze precies naar staren als er voor de derde keer in je paspoort gekeken wordt weten we niet, maar na het staren komt er een stempel, dat geplaatst wordt met het gebaar van een pianist die aan een fortissimo begint. Je auto wordt plichtmatig doorgekeken, je gezicht op je pas nauwkeurig geanalyseerd. Als je vanuit je auto met twee passen komt aanlopen ziet de douaneman je niet staan, kijkt over je heen alsof er achter je iets interessants gebeurt. Opvoedend gebaar als voor een kind dat weer eens niet opgelet heeft. Want één persoon heeft nooit twee passen, dat is bekend.

Goed, het ging dus betrekkelijk vlot want het andere Nederlandse echtpaar dat dezelfde reis maakt, was aan de grens drie uur beziggehouden (onbezig gehouden). 

Ik had tweeduizend roebel (ongeveer 42 euro) bewaard om nog in Rusland te kunnen tanken; vlak voor de grens met Finland dat gedaan en voor 45 liter benzine was ik 1500 roebel kwijt: ruim 32 euro. De rest opgemaakt aan koffie en croissants. Plezierige bediening. Moeilijk communiceren, Met Engels bereikten we niets en gebaren zijn nogal poly-interpretabel. Waarom om de zoveel kilometer een bepaalde 'karta' werd aanbevolen kwamen we niet te weten. Het moet een (soort) groene kaart voor je auto zijn, maar we begrepen de contekst niet.

Het landschap waardoor we reden was vlak en bomig; eeuwig zingende bossen, dennen. Els zei dat we door een gebied met veel water reden, meren, meertjes, zeetongen, maar die bleven onzichtbaar; er waren voor de kijker niets dan bomen en een niet heel drukke tweebaansweg.

Eenmaal in Finland maakte de regen dat je niet veel opties had als je ergens stopte; wel mooie parkeerplaatsen met toiletten. Wim vond eenafvalbak met de volgende tekst:

Wegrestaurants waren er niet en benzinepompen waar je een wegenkaart voor het gebied waar we doorheen reden zou kunnen kopen waren er nauwelijks; de enkele die er was bleek onbemand. voor de Finnen lijken me pompen daar ook niet lucratief: hun benzine is net zo duur als in Nederland en dat is dubbel zoveel als de Russen vragen.

In stromende regen reden we Helsinki binnen. Op de verkeersborden staan Helsinki en Helsingfors ( de naam die wij op school leerden) steeds broederlijk onder elkaar, verrassing. Hotel makkelijk gevonden.. Goeie kamer, we zitten op de zesde verdieping. Ik ging terug naar de receptie om een andere kamer te vragen omdat het raam niet open kon, wat ik erg vervelend vind; ik kreeg een koperen kruk met een vierkante ontgrendelaar mee (zoals treinconducteurs hebben); die kon ik in een gat in het kozijn steken waar hij een ontgrendeling bewerkstelligde. Bij ons vertrek kan ik hem op de kamer laten liggen. - De parkeergarage is hier schrikbarend duur: 33 euro per dag.

Om vier uur de stad ingelopen om een naburige kerk te bekijken, maar door de regen en het nat wordende kaartje met ielige letters viel dat niet mee. We verdwaalden bijna. Op een onverwacht treinstation geld gehaald, makkelijke gewone euro's met de gewone pinkaart die hier in tegestelling tot St.Petersburg wel werkte. Bij de inlichtingen gevraagd wat je op een regendag in Helsinki kunt doen (o.a. stadsrondrit maken), een kaart van H gekocht, en door de plassen stappend naar huis gegaan.

Aan blog begonnen, naar pizzeria vlakbij gelopen, twee grote pilzen genomen (Els 1 kleintje), terug naar hotel, tweede helft Nederland-Mexico met tevredenheid gezien, nu, kwart over tien nog wat rommelen en dan naar bed. Els is aangekleed op bed weggesukkeld met de i-phone op haar buik, waarschijnlijk blijven steken in een van de whatsappjes die ze aan het plegen was. Ik zal haar vragen de illustraties te verzorgen als ze nog puf heeft.

Wim